شمارهٔ ۲۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره تغییرات ناشی از پیری و آثار آن بر زندگی و ظاهر انسان است. شاعر با اشاره به موی سیاه و جوانی خود، به مرور زمان و تبدیل آن به سفیدی و نشانه‌های پیری می‌پردازد. او از خداوند طلب آمرزش می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که هرچند خطاهای زیادی دارد، اما رحمت و آمرزش خداوند بیشتر از گناهان اوست.
موی سیاه من به جوانی چو مشک بودکافور شد به پیری مشک سیاه من
هوش مصنوعی: موهای سیاه من در جوانی مانند مشک خوشبو و خوشرنگ بودند، اما در پیری مانند کافور، رنگ و بوی خود را از دست دادهاند.
آورد روزگار ز پیری اثر پدیدبر روی پژمریده و پشت دوتاه من
هوش مصنوعی: گذشت زمان و آثار پیری بر چهرهی پژمرده و قامت کوتاه من نمایان شده است.
هرگه که من به سجده نهم روی بر زمیناز دیدگان پر آب شود سجده‌گاه من
هوش مصنوعی: هر بار که من به خاک میافتم، چشمانم از اشک پر میشود و جای سجدهایم نیز همینطور.
یا رب اگر چه هست فراوان مرا گناهآمرزش تو بیشتر است از گناه من
هوش مصنوعی: ای پروردگارا، هرچند که من گناهان زیادی دارم، ولی بخشش و رحمت تو بیش از گناهانی است که مرتکب شدهام.