شمارهٔ ۳۲ - امیر معزی

ای بار خدایی که خداوند جهانیلشکر شکن و ملک ده و ملک ستانی

دریادل و مه‌طلعت و خورشید ضمیریباران سپه و ابر کف و برق سنانی

فخرست به‌ سلطانی تو پیر و جوان راتا با خرد پیری و با بخت جوانی

چون مهر و سپهری و نه آنی و نه اینیچون ابر و هژیری و نه اینی ونه آنی

چندین سخن نغز که دارد که تو داریچندین سخن نغز که داند که تو دانی

شاهان جهان را به‌ گه کین و گه مهراز تخت برانگیزی و بر تخت نشانی

با تیغ به یک ساعت ملکی بگشاییبا جام به یک لحظه‌ گنجی بفشانی

هرگز نبود شادی و هرگز نبود غمآن را که برانی تو و آن را که بخوانی

در جام تو می بر صفت آب حیات استچون خضر امیدست که جاوید بمانی