تناجی
امیر معزی نیشابوری

شمارهٔ ۱۰۲

چون بر دل و سر نهم دو دست ای دلبرمی پیش من آوری‌ که بستان و بخور
جانا زکف تو چون ستانم ساغردستی بر دل نهاده دستی بر سر