شمارهٔ ۱۱۹
هوش مصنوعی: این بیت شعر به زیبایی و بزرگی شخصیت فردی اشاره دارد که مانند ابر، نویدبخش برکت و نعمت است. وقتی دیگران به خوبی‌های او نگاه می‌کنند، احساس خجالت می‌کنند زیرا نمی‌توانند به او برسند. او به قدری از برکت و سخاوت برخوردار است که باعث می‌شود دیگران در حسرت بمانند، و این حسرت تا حدی است که مانند ابر در حال باریدن اشک می‌ریزند.
چون ابر کف تو بیند ای خسرو شرقاز تو نکند به جود تا دریا فرق
هوش مصنوعی: وقتی ابر به دست تو نگاه کند، ای پادشاه شرق، به خاطر بخشندگیات نمیتواند از دریا جدا شود.
گردد خجل و شود به آب اندر غرقاز رشک بگرید و برو خندد برق
هوش مصنوعی: شخصی به خاطر حسادت دچار خجالت و شرمندگی می‌شود و آنچنان تحت تأثیر این حس قرار میگیرد که احساس غرق شدن در آب را پیدا میکند. در عین حال، برق شادی و خنده به چهرهی دیگری میتابد.