تناجی
امیر معزی نیشابوری

شمارهٔ ۱۳۶

هر شاه که داشت دولت و بخت جوانهر دو یله کرد و خود برون شد زمیان
ایزد چو تو را کرد شهنشاه جهانهر دو به تو داد وگفت جاوید بمان