شمارهٔ ۱۶۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از احساس گرفتار شدن در دام عشق و فتنه‌های روزگار صحبت می‌کند. او به این موضوع اشاره دارد که عشق کسی او را در شرایطی دشوار و بی‌قراری قرار داده و باعث شده که روزگار برایش سخت و غم‌انگیز باشد. شاعر در حسرت گذشته و رابطه خود به سر می‌برد و این احساسات به او اندوه و تردید می‌آورد.
دامی که در آن دام شکارم کردیدر حلقهٔ او تو بیقرارم کردی
هوش مصنوعی: تو مرا در دام عشقی گرفتار کردی، به گونهای که در این حلقهٔ عشق بی‌قراری و هیجان را حس میکنم.
ای فتنهٔ روزگار در حسرت خویشانگشت نمای روزگارم کردی
هوش مصنوعی: ای بلای زمانه، به خاطر آرزوها و نداشتههایم، مرا به زنده بودن و نحوه زندگیام شناساندی.