شمارهٔ ۱۷۴
هوش مصنوعی: در این غزل شاعر از احساس تنهایی و غم خود سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که یار او از ناراحتی‌هایش بی‌خبر است و گویی خواب است. شب‌هایش تاریک و طولانی است و به نظر می‌رسد که هیچ امیدی به صبح و روشنی ندارد. شاعر با ناامیدی در انتظار روزی بهتر است، اما احساس می‌کند که یار او حتی به یادش نیست.
یار از غم من خبر ندارد گویییا خواب به من گذر ندارد گویی
هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که محبوبم از غم و اندوه من بی‌خبر است، انگار نه تنها به من توجهی ندارد، بلکه حتی خواب هم نمیبیند که به یاد من بیفتد.
تاریکترست هر زمانی شب منیارب شب من سحر ندارد گویی
هوش مصنوعی: هر لحظه شب من تاریکتر میشود، ای خدا، انگار که برای من سحر و صبحی وجود ندارد.