شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از زیبایی و جذابیت معشوق سخن می‌گوید و تأثیر عمیق او بر دل و جانش را توصیف می‌کند. او می‌گوید که وقتی تصویر لب‌های سرخ معشوق به چشمش می‌خورد، خیال آن‌ها به سراغش می‌آید و او را دچار سرمستی می‌کند. همچنین، از قدرت عشق و دوستی درمی‌یابد که چگونه می‌تواند غبار غم را از دلش پاک کند. شاعر به غم و اندوهی که به دلیل دوری معشوق بر او حاکم شده، اشاره کرده و می‌گوید که این اندوه بر هیچ چیز دیگر تأثیر نمی‌گذارد. او در نهایت به رقابت و حسادت رقیب اشاره می‌کند که او را از بی‌خردی‌اش آگاه می‌کند. به‌طور کلی، این شعر شعف و رنج ناشی از عشق را به تصویر می‌کشد.
چو عکس لعل تو بر دیده بگذرد ما راخیال خال تو در حالت آورد ما را
هوش مصنوعی: وقتی چهرهی زیبا و لبخند تو در برابر چشم ما میگذرد، یاد و خیال نشانهای که بر چهرهات است، ما را در حالت و احوال خاصی قرار میدهد.
کرامت می لعلت به معجزات خیالنکرده چاشنیی هوش می برد ما را
هوش مصنوعی: بزرگی و ارزش لعل تو باعث شده که ما به هیچ گونه معجزهای نیندیشیم و هوش و فکر ما را به خود مشغول کرده است.
مگر به صیقل جام وصال ساقی عهدغبار از آینه ی سینه بسترد ما را
هوش مصنوعی: آیا غیر از این است که با نوشیدن شراب وصال، غبار از دل ما شسته میشود و مانند آینهای صاف و درخشان میگردیم؟
به غمزه ی تو نه این چشم داشتم کاخربه گوشه ی نظری باز بنگرد ما را
هوش مصنوعی: من انتظار نداشتم که تو با نگاهی پر از یاد و لطف به من بنگری، اما حالا که این امید را دارم، میخواهم این نگاه کمترین توجه و محبت به من باشد.
غمت مباد که بر شادی حمایت توبه جز غم تو کسی غم نمی خورد ما را
هوش مصنوعی: نگران غم تو نباش، زیرا در شادیام فقط غم تو را احساس میکنم و هیچکس دیگری برای من غم ندارد.
رقیب گفت مرا تا به کی ز بی خردیکه از تهتّکّ تو پرده می درد ما را
هوش مصنوعی: رقیب به من می‌گوید که نادانیام تا کی ادامه خواهد داشت، در حالی که وجود تو باعث عیان شدن مشکلات ما میشود.
جمال حور بهشت و حریم حرمت خلدرقیب را و نزاری بی خرد ما را
هوش مصنوعی: زیبایی حورهای بهشت و حریم امن بهشت، رقیب ما را به تمسخر میگیرد و ما را که بیفکر هستیم، نادیده میگیرد.