شمارهٔ ۳۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به باورهای عمیق خود درباره سرنوشت و اراده الهی اشاره می‌کند. او معتقد است که خداوند هرگز او را رها نخواهد کرد، حتی اگر در مسیر قهر و عذاب قرار بگیرد یا به بالاترین درجات بهشت برسد. او خود را بنده خدا می‌داند و از این بابت خرسند است. همچنین، شاعر به نوعی وابستگی به خداوند را بیان می‌کند و تأکید دارد که فقط خداوند است که می‌تواند او را از مشکلات نجات دهد و به مقام‌های بالا برساند. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که فقط خداوند می‌تواند او را از حالت "ما"ی انسانی به "او"ی الهی وا دارد.
یقینم که ضایع نماند مرازلالی به لب برچکاند مرا
هوش مصنوعی: من مطمئنم که پاکی و زلالی من هیچگاه از بین نخواهد رفت و همیشه در وجودم باقی میماند.
اگر خواهد از تند بالای قهربه قعر جهنم دواند مرا
هوش مصنوعی: اگر بخواهد، می‌تواند با خشمی شدید مرا به عمق جهنم براند.
و گر خواهد از پای گاه عدمبه فردوس اعلا رساند مرا
هوش مصنوعی: اگر بخواهد، می‌تواند مرا از بیهویتی به بالاترین مرتبه وجود برساند.
به سلطانیّ ام ملک باقی دهنداگر بندۀ خویش خواند مرا
هوش مصنوعی: اگر به من سلطنتی بدهند و حکومت دائمی کنند، تنها در صورتی خوشحال میشوم که مرا به عنوان بنده و خدمتگزار خودشان بشناسند.
طفیل گدایان اویم اگربه تخت کیی برنشاند مرا
هوش مصنوعی: من مانند گداهایی هستم که اگر کسی مرا به مقام و سلطنتی برساند، تنها به خاطر لطف اوست.
که داند مگر دایۀ صنعِ اوکه بهر چه می پروراند مرا
هوش مصنوعی: چه کسی می‌داند که ممکن است دایهی خالق من چه هدفی داشته باشد که مرا در این دنیا پرورش میدهد؟
به کشتیِ همت نزاری مگرز بحرِ بلا بگذراند مرا
هوش مصنوعی: نگذار همت و تلاش من خراب شود، بلکه به وسیلهی آن از مشکلات و سختیها عبور کنم.
غلط می کنم زان که اوییِ اوز ماییِ ما وا رهاند مرا
هوش مصنوعی: من دچار اشتباه میشوم، زیرا او فراتر از ماست و مرا از این وضعیت رها می‌کند.