شمارهٔ ۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به بیان حس درد و تنهایی ناشی از جدایی می‌پردازد و از معشوق می‌خواهد که اگر قرار است با او آشنا شود، رابطه‌ای واقعی و وفادار برقرار کند. او به نوعی از بی‌وفایی در عشق انتقاد می‌کند و بیان می‌کند که حتی در شب‌های تار، نبودن معشوق هم دردی ندارد. شاعر از معشوق می‌خواهد که با می و نوشیدن، او را از این حالت رنج بیرون بیاورد. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که در مسیر عشق، نمی‌توان از ملامت دیگران ترسی داشت و عشق واقعی ارزشمندتر از هر چیز دیگری است. در نهایت، شاعر با اشاره به مفهوم وصال و نابودی گدایی در عشق، به ارزش والای عشق حقیقی تاکید می‌کند.
اگر تو تازه کنی با من آشنایی رابر افکنی ز جهان رسم بی وفایی را
هوش مصنوعی: اگر تو روابط جدیدی با من برقرار کنی، میتوانی بی‌وفایی و خیانت را از دنیا پاک کنی.
ز راه مرحمت آن دم که از وفا گوییبسوز همچو دلم برقع جدایی را
هوش مصنوعی: در لحظهای که با مهربانی از عشق و وفا سخن میگویی، دل من که در آتش جدایی میسوزد، مانند آتشین بودن خود به تو پاسخ میدهد.
اگر چراغ نباشد شبِ وصال چه غمزشمعِ چهره برافروز روشنایی را
هوش مصنوعی: اگر چراغی وجود نداشته باشد، در شب دیدار چه اشکالی دارد که چهرهات نوری را بیافریند.
بیار ای بت ساقی می مغانه که منز سر به در کنم این خرقه‌ی ریایی را
هوش مصنوعی: ای معشوق زیبا، لطفاً شراب مغانه را به من بده تا بتوانم این لباس ریاکاری را از تن بیرون آورم و از زندگی ظاهری رها شوم.
ملامتم مکن ای پارسا که در رهِ عشقبه نیم جرعه فروشند پارسایی را
هوش مصنوعی: ای پارسا، مرا سرزنش نکن؛ زیرا در راه عشق، حتی یک نیم جرعه هم میتواند پارسایی را به فروش بگذارد.
به خوانِ وصل تو هر کو نواله‌ای دارد؛به ملک جم ندهد ملکت گدایی را
هوش مصنوعی: هر کس که به مائده و زیبایی وصالت دست یابد، نباید آن را با چیزی کم ارزش تر مانند گدایی در ملک جم مقایسه کند.