شمارهٔ ۱۱۶ - حکیم نزاری

ما را به روی دوست همه رنج راحت استمرهم ز دست غیر نه مرهم جراحت است

حسن جمال و روی نکوخوش بود ولیکآن جاست ذوق عشق که صاحب ملاحت است

می در فراق مونس بیدل بود که میسرمایهی سخاوت و اصل سماحت است

پس بیش تر خلایق عالم مباحی اندگر رخصت خواص به می از اباحت است

بر اهل دل ملامت و تشنیع شرط نیستاین جا به جای حسن مروت قباحت است

در دامن شکیب کشیدم به صبر پایسیر محققانه نه کار سیاحت است

دعوی مکن نزاری و دم درکش و خموشاین جا که را محل و مجال فصاحت است

صعب است نامرادی و ناکامی و فراقدیدار دوستان سبب استراحت است