شمارهٔ ۱۳۳ - حکیم نزاری

به عهد حسن تو بس فتنه کز جهان برخاستمرا هوای تو ای ماه مهربان برخاست

مگر میان تو گفتم درآورم به کنارنشد کنار و بسی فتنه از میان برخاست

خلیل وار توانم نشست بر آتشولیکن از سر کویت نمی توان برخاست

به جویبار چمن بر گذشت قامت توز عکس سایه ی او سرو بوستان برخاست

صبا ز جیب عرق چین تو دمی در داددل من از سر جان آستین فشان برخاست

نسیم زلف تو تا در دماغ من بنشستخیال خال تو تا پیش من عیان برخاست

ز شش جهات وجودم زمان زمان دم دمهزار فتنه ز تاثیر این و آن برخاست

خیال روی تو در چشم عارفان بنشستز کنج صومعه فریاد الامان برخاست

ز در درآی و دمی در کنار من بنشینکه بی تو از همه اعضای من فغان برخاست

به گریه گرچه درآیم ز غایت رقتز چشم من مژه ها چون سر سنان برخاست

فسردگان خبر از سوز ما نمی دارندمیان ما و مُشَنّع خلاف از آن برخاست

به هر کجا که نزاری به سوز دل بنشستفغان ز سدره نشینان آسمان برخاست