شمارهٔ ۲۵۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره دل‌دردی و آشفتگی عاطفی صحبت می‌کند. شاعر از دل شوریده و بی‌قراری سخن می‌گوید که دوباره دچار آشفتگی شده و از دستش رفته است. یادآوری می‌کند که در جوانی، این نوع احساسات طبیعی بود، اما اکنون با افزایش سن، تجارب تلخی برایش به وجود آمده که رهایی از آن‌ها دشوار است. شاعر به دل غافل هشدار می‌دهد که توبه کند، اما نه توبه‌اش به جایی می‌رسد و نه از اشتباهاتش می‌تواند رهایی یابد. او برای دل‌های دیگر هم به این موضوع اشاره می‌کند که در روابط انسانی گاهی نمی‌توان به راحتی فراموش کرد و گاهی غم‌ها به دلیل تجربه‌های گذشته باقی می‌مانند. در نهایت، شاعر می‌پذیرد که همه این حالات ناشی از عشق و مستی است که ریشه در گذشته دارد.
چه کنم با دلِ شوریدهٔ دیوانهٔ مستکه دگر باره سرآسیمه شد و رفت از دست
هوش مصنوعی: چه کاری میتوانم بکنم با دل نگران و آشفتهام که دوباره درهم پیچیده و از من فاصله گرفته است؟
پیش از این گر به‌جوانی قدمی می‌رفتیگفتمی آری در طبعِ جوان شوری هست
هوش مصنوعی: اگر در جوانی قدمی برمیداشتی، من میگفتم که در طبیعت جوانی شوری وجود دارد.
باز پیرانه سرم واقعه‌ای پیش آوردکه نخواهد ز بلایی که در افتاد برست
هوش مصنوعی: در روزگار پیری، حادثهای برایم رخ داده که نمیتوانم از آسیب و سختیهایی که دچارش شدهام، رهایی یابم.
گفتمش توبه کن ای غافل از این دل‌بازیکرد و ناکرد همان است و همان باز شکست
هوش مصنوعی: به او گفتم که از این سرگرمیها دست بردارد، اما او هیچ توجهی نکرد و همانطور که بود، دوباره شکست خورد.
التفاتش نه و شرمش نه و تیمارش نهکارش این است و جزین کار ندارد پیوست
هوش مصنوعی: او نه به کسی توجه می‌کند، نه خجالت میکشد و نه به کسی رسیدگی می‌کند؛ تنها کارش همین است و جز این کاری ندارد.
بر دلِ هر دلی آخر چه مُعوَّل باشدمگس است این مثلِ عام که بر مار نشست
هوش مصنوعی: نتیجهگیری از این جمله این است که در نهایت هر قلبی به چیزی وابسته است و این وابستگی ممکن است به یک چیز ناچیز و بیاهمیت باشد، همانطور که مگس بر روی مار نشسته است. این نشان می‌دهد که ممکن است عواطف و وابستگیهای عمیق ما به مسائل جزئی و بیاهمیت ختم شود.
چه کند در خمِ ابرویِ کمان افتادههیچ دل جان نبرد عاقبت ارغمزه پرست
هوش مصنوعی: هیچ دلی نمیتواند از زیبایی ابروی کمانمدار و غمانگیز دل برباید، چرا که در نهایت، عشق به آن سختیها و عذابها منجر میشود.
غصّه‌ها دارم از آن رفته و برگشته زمنغبنِ صیّاد بود صید که از دام بجست
هوش مصنوعی: غصههایی دارم به خاطر کسی که رفت و دوباره برگشت. حسادت من از این است که شکارچی نتوانست شکارش را بگیرد و او از دام فرار کرد.
صبغه‌الله نتوان کرد به تزویر دگرنقشِ آموخته از ما نتوان بر ما بست
هوش مصنوعی: رنگ الهی را نمی‌توان با نیرنگ و فریب تغییر داد و کسی که از ما آموخته، نمیتواند همان نقش را بر ما بزند.
بر کسی هیچ حرج نیست نزاری خاموشهمه مستیِّ قدیم است ز مبدایِ الست
هوش مصنوعی: هیچ اشکالی ندارد که کسی خاموش باشد، زیرا همه این حالتی که او دارد از سر شیدایی و مستیِ قدیمی است که ریشهاش به عالم ازلیت برمیگردد.