شمارهٔ ۲۷۰ - حکیم نزاری

آخر بدین صفت که منم مبتلایِ دوستممکن بود ز من که نجویم رضای دوست

با عاشقان مجاز بود عشقِ عاشقیکو ترکِ هر دو کون نگیرد برایِ دوست

کردم به عشق زیر و زبر خان و مان دلتا هیچ کس دگر ننشیند به جایِ دوست

تسلیمِ راهِ دوست شوم چون به نزدِ منچیزی نیافرید خدا ماورایِ دوست

جاوید زنده مانم و باقی شوم چو خضرگر سجده ایی به من رسد از خاکِ پایِ دوست

هر دم قیامتی ز ملامت بدیده امنادیده یک نفس به ارادت لقایِ دوست

تا جان بود مرا بکشم از میان جانجنگ و ستیزِ دشمن و جور و جفایِ دوست

نی نی به عینِ صدق نزاری خطا مبینخالی شمر ز جور و جفا ماجرایِ دوست