شمارهٔ ۲۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر ابراز عشق و محبت خود به دوستش می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند او را از این عشق جدا کند. او به احساسات عمیق و وابستگی شدیدش اشاره می‌کند و از دشمنی دوستش نیز نگران است. شاعر به طور کلی به رابطه نزدیک و عاطفی‌اش با دوستش می‌پردازد و احساسات درونی‌اش را با زبانی عاطفی و غمناک بیان می‌کند.
من که باشم که تورا دوست ندارم ای دوستبا که افتاد نگه کن سر و کارم ای دوست
هوش مصنوعی: من چه کسی هستم که تو را دوست نداشته باشم، دوست عزیز؟ با چه کسی میتوانم مقایسه شوم وقتی که نگاهت به من میافتد، ای دوست؟
دل سپردم به تو و هیچ تفاوت نکندگر رسد کار به جان هم بسپارم ای دوست
هوش مصنوعی: من دل خود را به تو سپردم و برایم فرقی نمیکند اگر روزی نیاز باشد جانم را هم به تو تقدیم کنم، ای دوست.
در کنارِ منی از روی حقیقت شب و روزاز میانِ تو جدا نیست کنارم ای دوست
هوش مصنوعی: تو همیشه کنار من هستی و حقیقتاً وجود شب و روز از وجود تو جدا نیست. ای دوست، حضور تو در زندگیام همیشه احساس میشود.
آخر ای دوست چو من دوست مکن دشمن کامشاید ای دوست که فریاد برآرم ای دوست
هوش مصنوعی: دوست عزیز، اگر تو با من دوستی نکنید، ممکن است برعکس عمل کنی و دشمنی بورزی. در این صورت، من مجبور میشوم فریاد زده و اعتراض کنم.
چون رقیب است حجاب گلم آن هم شایدکه شود در قدم از دستِ تو خارم ای دوست
هوش مصنوعی: چون رقیب من به گل من مانع شده، شاید که با لطف تو از این مانع رهایی یابم، ای دوست.
زهره ام نیست که از دوست کنم فریادیاز نزاری بشنو ناله ی زارم ای دوست
هوش مصنوعی: من آنقدر ناتوانم که نمیتوانم از دوست فریاد بزنم، اما از دل شکستهام نالهای را بشنو ای دوست.