شمارهٔ ۲۸۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و اثرات آن بر زندگی و عقل خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که اشتیاقش به کمال کاهش یافته و عشق باعث شده که عقل از مسیر خود خارج شود. عشق در هر لحظه حال او را تغییر می‌دهد و هیچ حائلی میان او و معشوقش وجود ندارد. همچنین، درباره زیبایی و جذابیت معشوقش توصیف می‌کند و حسادت و شگفتی خود را ارائه می‌دهد. شاعر به نوعی در تلاطم افکار و احساسات قرار دارد و از عشق یاد می‌کند که او را به حال و روزی عجیب دچار کرده است. در نهایت، او از خیالاتش و رویاهاش سخن می‌گوید که در تضاد با واقعیت قرار دارد.
اشتیاقم به کمال افتاده ستوین هم از حسنِ جمال افتاده ست
هوش مصنوعی: علاقه و شوق من به کمال و زیبایی کاهش یافته و این نیز به خاطر زیبایی و جاذبهی ظاهری است.
عشق تا در رگِ جانم بنشستعقل در تیه ضلال افتاده ست
هوش مصنوعی: زمانی که عشق در عمق وجودم نفوذ کرد، عقل و هوش من در بیراهگی و سردرگمی گرفتار شد.
این چنین واقعه ها در رهِ عشقدم به دم حال به حال افتاده ست
هوش مصنوعی: در مسیر عشق، حوادث و تغییرات به طور مداوم و لحظه به لحظه رخ میدهند.
حاجبی نیست میانِ من و دوستبخشِ ما جمله وصال افتاده ست
هوش مصنوعی: هیچ مانعی میان من و دوستم وجود ندارد و تمام برکت ما در وصال و نزدیکی یکدیگر قرار دارد.
از کجا می کنم این گستاخییار بس خوب خصال افتاده ست
هوش مصنوعی: از کجا جرات میکنم که درباره یار زیبا و با خصال او صحبت کنم؟
شورِ او در سرِ من دانی چیستشکرش طرفه مقال افتاده ست
هوش مصنوعی: از شور و حال او در ذهن من خبر داری؟ شکرش را باید گفت که نامش در همه جا پیچیده است.
سبزه بر طرفِ لبش پنداریخضر بر آب زلال افتاده ست
هوش مصنوعی: سبزهای که بر لبه لبش نشسته، انگار خضر به روی آب زلال قرار گرفته است.
هندویی بر لبِ کوثر داردراستی نادره حال افتاده ست
هوش مصنوعی: یک هندو در کنار چشمه کوثر، با حالتی نادر و غیرمعمول نشسته است.
سرِ بی مغزِ نزاریِ نزارروز و شب در چه خیال افتاده ست
هوش مصنوعی: سرِ بیمغزِ نزار، به حالتی اشاره دارد که فردی در افکار و خیالاتی بیهدف و بیمعنا غرق شده است. به نظر میرسد این فرد در روز و شب، در اوهام و خیالی پوچ به سر میبرد و از حال واقعی خود غافل است.
که شبی روز کند با خورشیددر چه سودای محال افتاده ست
هوش مصنوعی: شبی در حال خواب و خیال است که با خورشید روز درگیر شده و به دنبال آرزویی غیرممکن میباشد.