شمارهٔ ۲۹۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و عظمت معشوق پرداخته است. شاعر به قد و قامت معشوقش اشاره می‌کند که بر ماه تابان فخر می‌فروشد و چنین زیبایی را بی‌نظیر می‌داند. او در ستایش خداوندی می‌باشد که این وجود دلربا را از خاک آفریده است. همچنین، شاعر به احساسات و عشق عمیقش نسبت به معشوق اشاره کرده و از آثار محبت و آرزوهایش سخن می‌گوید. در نهایت، او به غم و دلتنگی خود بابت دوری از معشوق و اشکی که به خاطر او می‌ریزد، اشاره می‌کند. شاعر در کل به زیبایی و تاثیرگذاری عشق می‌پردازد.
قدت بر ماهِ تابان سر کشیده ستچنین سروِ خرامان کس ندیده ست
هوش مصنوعی: قد تو بر ماه تابان بلند است و هیچ کس چنین سرو خرامانی را ندیده است.
تعالی الله خداوندی که از خاکچنین نازک وجودی آفریده ست
هوش مصنوعی: خداوند بزرگ، کسی است که از خاک این موجودات لطیف و نازک را خلق کرده است.
خنک دستی که از طوبایِ قدّتبه شفتالو گرفتن بر رسیده ست
هوش مصنوعی: دست کسی که از درخت طوبی (درخت بهشت) میوه شفتالو (هلوی شیرین) چیده باشد، خوشحال و خنک است.
دلی پرنارِ غیرت نارِ بُستانزرشکِ نارِ پستانت کفیده ست
هوش مصنوعی: دل من از غیرت پر شده و مانند آتش باغی است که با دیدن جمال تو، خاموش شده است.
ز سودایِ خطِ سبزِ تو شب هاقلم در دستِ من بر سر دویده ست
هوش مصنوعی: دلم برای تو و یاد تو به شدت درگیر است و شبها وقتی قلم در دست دارم، افکار و احساساتم به طور مداوم به سمت تو و یاد تو پرواز می‌کند.
دهانت چشمۀ خضرست از آن رویکه گردش سبزۀ خط بر دمیده ست
هوش مصنوعی: لبان تو همچون چشمهای زنده و پرطراوت هستند، زیرا زیبایی و طراوتی که در چهرهات وجود دارد، به مانند سبزی و شکوفایی طبیعت به دل مینشیند.
کنارم عاقبت پر شد ز یاقوتز بس خوناب کز چشمم چکیده ست
هوش مصنوعی: بالاخره کنارم از یاقوت پر شد، به خاطر تمامی اشکهایی که از چشمانم ریخته است.
نزاری را که بر تست از جهان چشمغبارِ خاکِ کویت کحل دیده ست
هوش مصنوعی: نگاهی به کسی که به خاطر تو دلیلی برای نگاه کردن به دنیا ندارد، از غبار خاک کوی تو چشمی آماده دیده شده است.