شمارهٔ ۳۴۶ - حکیم نزاری

دریغ عمر که بی روی آن نگار برفتدر انتظار شد و ایام و روزگار برفت

سزا همین بود آن را که یار بگذردولی چه فایده کز دستم اختیار برفت

به قهستان در، از آرام دل جدا گشتمچنان که خون ز دو چشمم هزار بار برفت

بر اعتماد جگرخواره ای دگر بودمخبر رسید که او هم ز سبزوار برفت

کنار من چه شود گر ز دیده پر خون استکه این چنین دو دل آرام از کنار برفت

زمن قرار و شکیب و سکون و صبر به کلچو هر دو یار برفتند هر چهار برفت

چرا به شیفتگی سرزنش کنند مراکه دل نماند و جگر خون ببود و یار برفت

کسیم گفت که او بازخواهد آمد زودهنوز شکر کنم گر برین قرار برفت

نزاریا چه توان کرد با قضا مستیزچو بودنی به ضرورت ببود و باید رفت