شمارهٔ ۴۰۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عواطف و احساسات عمیق خود نسبت به محبوب صحبت می‌کند. او می‌گوید که دلش نمی‌تواند از عشق و دوری یار رنج ببرد و حتی اگر محبوب او را آزار دهد، دلش عشق و محبتش را فراموش نخواهد کرد. شاعر بیان می‌کند که عشقش به محبوب این‌قدر عمیق و استوار است که حتی در سختی‌ها و دردها نیز به او وفادار می‌ماند. همچنین اشاره می‌کند که کلام و یاد محبوب همیشه تازه و زنده است و توانایی ایجاد شگفتی و زیبایی در جهان را دارد.
چه می کنم ز دلی کو ز یار برگرددروا بود که چنان دل ز دیده در گردد
هوش مصنوعی: من چه کار میتوانم بکنم وقتی که دل از یار دور میشود؟ آیا درست است که چنین دلی از چشم دور افتد؟
مرا نباشد از آن دل که گر به جان آیدز جورِ دوست بنالد ز عهد برگردد
هوش مصنوعی: من از دل خود ناراحتی ندارم، زیرا اگر به جانم بیافتد، از ستم دوستی شکایت خواهد کرد و از توافق و عهد خود برمیگردد.
دلم ز پایِ تو ای دوست بر نتابد سراگر ز دستِ تو در پایِ غم به سر گردد
هوش مصنوعی: دل من طاقت دوری تو را ندارد، ای دوست؛ اگر هم از غم به سر برسم، باز هم نمیتوانم از عشق تو چشم بپوشم.
نگردد از تو دلم گر به خونش گردانیمگر ز دیده فرو گردد از تو گر گردد
هوش مصنوعی: اگر دل من را به خونش آلوده کنی، باز هم از تو نمیگردد. مگر اینکه به قدری غمگین شوم که دیگر از تو دور شوم.
دلِ [مرا] دلِ آن کی بود معاذاللهکه با تو گر جگرش خون کنی دگر گردد
هوش مصنوعی: دل من همچون دل کسی نیست که اگر با تو بد رفتاری کند، دوباره به حال اول برنگردد.
نزاریا سخنت تازه دار و کاغذ و کلککه خود حدیثِ تو اندر جهان سمر گردد
هوش مصنوعی: سخن خود را تازه و جدید نگهدار و با کاغذ و قلم بنویس، زیرا داستان تو در دنیا به شکل خاصی روایت خواهد شد.