شمارهٔ ۴۴۴ - حکیم نزاری

عید آمد و عزم مَی خواهیم کردعمر شد پس عیش کَی خواهیم کرد

گر دهد پندار ، نهد بند اوستادما خلاف رای وَی خواهیم کرد

جرعه ای در کام جان خواهیم ریختمرده ای را باز حَی خواهیم کرد

تا به کی از شیء و لاشی ، هان که ماخاک را در چشم شَی خواهیم کرد

آسمان را گر حجاب ما شودچون بساط عقل طَی خواهیم کرد

تا بسوزد بُن گه زهد و ورعخانه تقوا ز نَی خواهیم کرد

مرکب اندیشه‌ء بهبود راتا نگیرد پیش پَی خواهیم کرد

وین تفاخر بر همه کون و مکاناز قبول شاه کَی خواهیم کرد

سینه ریش نزاری تا به کیهر زمان از غصه کَی خواهیم کرد

کی زند دیگر برو ابلیس راهور زند غسلش به مَی خواهیم کرد