شمارهٔ ۴۴۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به درد فراق و دوری از محبوبش پرداخته و توصیف می‌کند که چگونه این دوری زندگی‌اش را دچار مشکل کرده است. او با اشاره به ویژگی‌های محبوبش، مانند زلف، چشم، ابرو و لبان، احساس غم و ناامیدی خود را نشان می‌دهد. دوری از معشوق موجب ویرانی و پریشانی در دل او شده و حتی بدون وجود محبوب، زندگی‌اش را همچون زندانی می‌بیند. در نهایت، هجران و فراق را به مرگ تشبیه می‌کند و احساس می‌کند که بی‌جمال محبوبش، زندگی‌اش ارزش و طراوتی ندارد.
هجر با روزگار من آن کردکه صفت جز به وصل نتوان کرد
هوش مصنوعی: فراق و جدایی با من کاری کرد که دیگر نتوانم هیچ صفتی جز وصال و نزدیک شدن به معشوق بگویم.
به دو زلفت که روزگارِ مراگاه مجموع و گه پریشان کرد
هوش مصنوعی: زلفهای تو باعث شدهاند که گاهی زندگیام مرتب و گاهی دچار آشفتگی شود.
به دو چشمت که ملک پیمان راگاه معمور و گاه ویران کرد
هوش مصنوعی: چشمان تو باعث شدهاند که یکجا سرزمین عشق آبادانی پیدا کند و در جاهای دیگر، ویرانی بیافریند.
به کمان دو ابرویت که مرابر دل از غمزه تیر باران کرد
هوش مصنوعی: به زیبایی و جذابیت چهرهات که با نگاههای دلربایت قلبم را تحت تأثیر قرار داد و غم و شادی را در وجودم ایجاد کرد.
به دو لعل لبت که جوهر عقللقبش رشکِ زاده کان کرد
هوش مصنوعی: لبهای تو مانند دو دانه مروارید هستند که به خاطر زیبایی و درخشندگیشان، عقل را هم به خود میبالند و به زاده کان (کانی که مروارید می‌دهد) حسادت میکنند.
به دهانت که معجز دو لبشخاک در چشمِ آب حیوان کرد
هوش مصنوعی: چشمهای آب را به خاطر زیبایی و جذابیت صحبتهایت مملو از اشتیاق کردهای.
به نسیمت که همچو روح اللهدر تن مرده از نفس جان کرد
هوش مصنوعی: به نسیم تو، مانند روح الله که در بدن مردهی بیجان، زندگی و روح دمید، شوق و حیات میبخشد.
که جهان بی وجود خرم توبر نزاری زمانه زندان کرد
هوش مصنوعی: جهان بدون حضور خوشحالی تو، به نوعی زندانی از مشکلات و سختیهاست که زمانه برای من فراهم کرده است.
بی جمال حیات بخش تو هجرمرگ بر خاطر من آسمان کرد
هوش مصنوعی: بیزیبایی و جذابیت تو، دوری و جدایی از تو مرگ را بر من همچون آسمانی تاریک و سنگین احساس کرد.