شمارهٔ ۴۷۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره دردها و رنج‌های عاشقی است و به‌خصوص اشاره به این دارد که عشق و وصال معشوق به راحتی دست نمی‌یابد. شاعر از محنت‌هایی که در راه عشق خود متحمل شده صحبت می‌کند و بیان می‌کند که هرچند او به عشق و محبت معشوق امیدوار بوده، اما در نهایت این امید به وصال، هدر رفته است. احساس ناامیدی و وجود فتنه‌ها و مشکلات در مسیر عشق، موضوعات اصلی این غزل هستند و نشان می‌دهد که عشق واقعی با چالش‌های زیادی همراه است.
چه محنت است که در عاشقی به ما نرسدکجا رویم که صد فتنه در قفا نرسد
هوش مصنوعی: عشق چه سختیهایی برای ما دارد، کجا برویم که همیشه مشکلات و دردسرها دنبال ما نباشند؟
به رویِ ما همه رنجی رسید درغمِ دوستمگر که راحتِ رویش به رویِ ما نرسد
هوش مصنوعی: ما همه دچار رنج و غم شدیم به خاطر دوست، اما آیا آرامش و خوشحالی او به ما هم میرسد؟
فراغِ دل من از آن داشتم که یک چندیکه عشقِ او به سر و جانِ مبتلا نرسد
هوش مصنوعی: دل من آرام میگیرد از این که مدتی عشق او به من آسیب نرساند و به روح و جانم فشار نیاورد.
طمع به وصلِ چو اویی حماقتی ست عظیمکه پادشاهیِ عالم به هر گدا نرسد
هوش مصنوعی: امید به داشتن کسی مثل او یک نوع حماقت بزرگ است، زیرا سلطنت و قدرت دنیا به هر کسی نمیرسد.
اگر ز عشق ملامت به ما رسد چه عجببلا و سرزنشِ عاشقی کجا نرسد
هوش مصنوعی: اگر به خاطر عشق ما را سرزنش کنند، تعجبی ندارد. بلا و سرزنش عاشقانه همیشه وجود دارد و به هر حال به همه میرسد.
ز هجر و وصل چه نقصان کمالِ مجنون رااگر به خلوتِ لیلی رسد یا نرسد
هوش مصنوعی: اگر مجنون به خلوت لیلی برسد یا نرسد، باز هم از کمال او چیزی کم نمیشود، زیرا جدایی و وصال هیچکدام تاثیری بر روی او ندارند.
نزاریا چو تو رفتند رهروان بسیارکه یک رونده در این ره به منتها نرسد
هوش مصنوعی: بسیاری از مسافران در راه تو رفتهاند، اما یک نفر هم در این مسیر به مقصد نخواهد رسید.