شمارهٔ ۴۸۲ - حکیم نزاری

اگر به جایِ تو ما را کسی دگر باشدبه جز خیال نه ممکن بود اگر باشد

سری که در قدمت می رود به حکمِ قضادریغ نیست به دستِ من این قدر باشد

چو بالِ نسر بسوزد ز پرتوِ خورشیداگر مقابل رویت جمالِ خور باشد

دل از نشیمنِ جان در هوایِ طلعتِ توسریع سیر تر از مرغِ تیز پر باشد

کنارِ وصل و به سد جان مضایقت هیهاتمیانِ زنده دلان شیوۀ دگر باشد

کسی که هیچ نباشد نبیند الّا دوستنظیرِ دوست ندارد گرش نظر باشد

به هرزه پس رویِ عقلِ مختصر نکندمگر ز مرتبۀ عشق بی خبر باشد

به کویِ دوست مگر سخرۀ رقیب شودبه پیشِ تیرِ ملامت مگر سپر باشد

کلاه گوشۀ قدرس بر آفتاب رسدسری که در قدمِ عشق پی سپر باشد

دگر به خانقهِ عارفان نیارامدگرش به کویِ خراباتیان گذر باشد

نزاریا نبرد جان کس از تهمتنِ عشقبه عقل اگر همه دستان چو زالِ زر باشد

چه جایِ جان و دل است ای پسر که وقتِ شماردو کون در نظرِ دوست مختصر باشد

بکوش تا نشوی منعکس چون خودبینانطریقِ عالمِ تسلیم پر خطر باشد