شمارهٔ ۶۰۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی‌های بهار و لذت‌های آن اشاره می‌کند. او از محبوبش می‌خواهد تا با نوشیدنی خوش طعم و دلچسب، به باغ برود و از شادی‌ها و زیبایی‌های زندگی بهره‌مند شود. شاعر به طراوت و سرسبزی گل‌ها و نغمهٔ پرندگان در باغ نیز اشاره کرده و دعوت به شادابی و جوانی می‌کند. در کل، شعر فضایی از شادابی، عشق و زیبایی طبیعت را به تصویر می‌کشد.
ای صنمِ خرگهی خیمه برون زد بهارگر ز جهان آگهی بادۀ نوشین بیار
هوش مصنوعی: ای معشوقهی زیبای من، وقتی بهار از خیمهی تو بیرون آمد، اگر از حال و هوای جهان آگاه هستی، لطفاً شراب خوشمزهای بیاور.
خیز به بستان خرام باده همی خور مدامگشته جهانی به کام دست ز شادی مدار
هوش مصنوعی: بپا خیز و به باغ برو، باده بنوش و همیشه شاد باش. دنیا نیز به کام توست، پس از شادی دست برندار.
در دلِ لاله ز باد عنبرِ سارا فتاددستِ صبا چون گشاد نافۀ مشکِ تتار
هوش مصنوعی: در دل گل لاله بوی خوشی شبیه به بوی عطر سارا وجود دارد، زمانی که نسیم دلپذیری به آن وزیده و عطر مشک تتار را از پاکت خود بیرون آورده است.
ای پسرِ سیم تن گشت شکفته سمنوز خوشی آخر چمن زار شد و مستعار
هوش مصنوعی: ای پسر با قامت سیمی، گل سمن چیده شد و از خوشحالی، چمن زار به شکوفایی رسید و پر از سرور شد.
خیز نزاری و شو باغ نو و یارِ نونغمۀ مرغان شنو از سرِ هر شاخ سار
هوش مصنوعی: بلند شو و برای عشق تازه و باغ نو آماده شو. آهنگ پرندگان را از هر شاخه درخت بشنو.