شمارهٔ ۶۱۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف longing و آرزوهای شاعر درباره‌ی یاری می‌پردازد که امید دارد یک روز بیاید و تغییرات مثبتی در زندگی‌اش ایجاد کند. شاعر انتظار دارد که این یار مشکلات و غم‌های او را کاهش دهد و لحظاتی شاد را برایش به ارمغان آورد. او به زیبایی و دلربایی یار اشاره می‌کند و ابراز امیدواری می‌کند که در آینده‌ای نزدیک، با آمدن این یار، زندگی‌اش دگرگون شود. همچنین، شاعر به ناتوانی‌های خود نیز اشاره می‌کند و از یار می‌خواهد که رحمی بر دلش کند. در کل، شعر نمایش‌دهنده‌ی احساسات عمیق و آرزوهای درونی شاعر است.
یار با ما یک زمانی در میان آید مگرپرده از رویِ جهان‌آرای بگشاید مگر
هوش مصنوعی: دوستی که مدت زمانی با ما بوده، شاید روزی به ما بپیوندد و پرده از زیباییهای جهان کنار بزند.
چشمِ آن دارم که هم‌چون روی شهرآرایِ خویشکلبۀ احزانِ ما یک شب بیاراید مگر
هوش مصنوعی: چشم به راه آن روز هستم که مانند چهره زیبا و دلربای محبوبم، خانه غمهایم را یک شب زینت بخشد و آن را زیبا کند، اما این تنها یک آرزوست.
با سرِ پیمانۀ فطرت شود هم عاقبتیک شبی تا روز با ما باده پیماید مگر
هوش مصنوعی: با سر پیمانهای که ویژگیهای انسانیام را نشان میدهد، در نهایت یک شب همراه ما به نوشیدن باده می‌پردازد، مگر اینکه از روز در این کار بپرهیزد.
محرمی می‌بایدم کز من پیامی می‌بردهم جوان‌مردی کند تشریف فرماید مگر
هوش مصنوعی: شخصی باید در کنار من باشد که پیامی را از من انتقال دهد و بهعنوان یک جوانمرد با محبت و احترام، به این کار بپردازد.
قامتِ چالاکِ او آمد خرامان از درمو آن قیامت را که می‌گویند بنماید مگر
هوش مصنوعی: او با قد و قامت زیبا و چابک خود از در وارد شد و مگر میتواند آن روز قیامت را به تصویر بکشد؟
قصدِ جانم گر ندارد بر دلم رحم آوردهمّتش را سر به خونِ من فرو ناید مگر
هوش مصنوعی: اگر دلش رحم ندارد و به جانم قصد آزار دارد، دست کم همت او به خون من آلوده نخواهد شد.
چون نه زر داری و نه زور ای نزاری هم چو زیرزاریی می‌کن که دانم هم ببخشاید مگر
هوش مصنوعی: وقتی نه ثروتی داری و نه قدرتی، ای زار، مانند گلی که زیر باران میبارد، تو هم میتوانی گریه کنی. میدانم که شاید این گریه تو را ببخشد.