شمارهٔ ۶۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به تمجید از زیبایی و جاذبه چشم‌ها و اهمیت نگاه به درون می‌پردازد. شاعر از محبوبش می‌خواهد که چشم خود را نگه دارد تا زیبایی و نور آن نمایان نشود. او همچنین به چشمه‌های حیات و علم اشاره می‌کند و از دوست می‌خواهد که راستی و حقیقت را در گفتار خود رعایت کند. شاعر تأکید دارد که بینش عمیق و درک درست می‌تواند انسان را به بهشت نزدیک کند و از دنیای ظلمات دور کند. در پایان، دعوت به لذت‌بردن از زیبایی‌های زندگی و نعمت‌های آن می‌شود.
خمار چشم تو داده‌ست چشم‌ها را نورتو چشم خویش نگه‌دار تا شود مستور
هوش مصنوعی: چشمهای من به خاطر زیبایی چشم تو روشنایی پیدا کردهاند. تا آنجا که میتوانی، نگاه خود را حفظ کن تا این زیبایی پنهان بماند و کسی متوجه نشود.
مگر که چشمهٔ حیوان ندیده‌ای جاناچو خضر باش طلب گر که هست بادیه دور
هوش مصنوعی: آیا چشمهٔ حیات را نبدیدهای، ای عزیز؟ مانند خضر باش و طلب کن، اگرچه بیابان دور است.
تو عالمی و علمدار تو‌ست شیطانیتو عِلم گوی که شیطان شود ز تو مقهور
هوش مصنوعی: تو به اندازهای بزرگ و عظیم هستی که میتوانی شیطان را با دانش و علم خود ناتوان کنی.
چو راست گفتی و دیگر مکن تو کذّابیکه جای این بر نارست و جای آن بر حور
هوش مصنوعی: اگر راست بگویی و دیگر دروغ نگویی، نادان خوانده میشوی؛ چون برای راستها جایگاه خاصی وجود دارد و برای دروغها نیز.
ز چشم چشمهٔ معنی گشای و نیکوبینکه چشمه‌ها همه از چشم ما شود معمور
هوش مصنوعی: از نگاه و بینش خود، حقیقت و معانی را کشف کن و به خوبی ببین، زیرا همه جریانها و مسائل به نگاه و درک ما بستگی دارد و از چشمان ما شکل میگیرند.
چو چشم خویش وطن ساز از تکِ ظلماتکه راهِ‌وی به بهشت است نزد حور و قصور
هوش مصنوعی: وقتی که با چشم دل به جایگاه خویش بگریزید و از تاریکیها فاصله بگیرید، راه شما به بهشتی میرسد که مملو از حور و قصرهاست.
بگیر دستهٔ نرگس نزاریِ خوشگوبخور تو بادهٔ مستانه از لبِ خَنّور
هوش مصنوعی: دستهای از گل نرگس را بگیر و از بادهای که حالت مستانه دارد، بنوش که از لبهای خوشصدا به تو میرسد.