شمارهٔ ۶۶۱
هوش مصنوعی: این شعر به تمایل و اشتیاق به ارتباط و مناجات با معشوق و خداوند اشاره دارد. شاعر به زاهدان و فقیهان هشدار می‌دهد که از زهد و دوری از دنیا صرف‌نظر کنند و به عشق و باده‌نوشی روی آورند. او بر اهمیت عشق و تجربه‌های معنوی تأکید می‌کند و می‌گوید که تنها دانایی و معرفت واقعی در عشق و رفاقت با معشوق نهفته است. همچنین اشاره می‌کند که جستجوی حقیقت و درک عمیق از خداوند نیازمند رهبری و آگاهی است و صرف ناله زدن کافی نیست. در کل، این شعر دعوتی به زندگی عمیق‌تر و پرمعناتر است.
زاهد مخمور را راهِ مناجات بسعارف مجموع را کنج خرابات بس
هوش مصنوعی: زاهد مست، راهی برای راز و نیاز با خداوند پیدا می‌کند، در حالی که عارف باید به دور از فساد و گناه، در گوشهای از میخانه به تفکر و عبادت بپردازد.
شاهد ما گو درآی تا نظری خوش کنیمبی‌غرض عشق را ذوق ملاقات بس
هوش مصنوعی: پیشوای ما، خوشحال میشویم که بیهیچ انگیزهای از عشق، تو را ملاقات کنیم و از این دیدار لذت ببریم.
زهد مورز ای فقیه باده خور و عشق بازگر دم ما می‌زنی هم روش مات بس
هوش مصنوعی: ای فقیه! زهد را رها کن و به نوشیدن شراب و عشق ورزی بپرداز. اگر میخواهی به ما بپیوندی، با همان شیوه ما بیاموز.
معرفت کردگار وصف کن ار عارفیور نه کرم کن خموش چند کرامات بس
هوش مصنوعی: اگر عارفی هستی، از شناخت خدا بگو، و اگر نیستی، بهتر است ساکت باش و از کرم و بخشش او سخن نگو، زیرا که کرامتها و الطاف او بسیارند.
ز آن چه تو گم کرده‌ای باز نیابی به بانگنعره مزن تا به کی زین همه طامات بس
هوش مصنوعی: از آنچه که تو گم کرده‌ای، هرگز به آن نخواهی رسید. پس چرا با فریاد و ناله، وقت خود را تلف میکنی؟ دیگر از این همه حرفهای بیفایده بس کن.
رمز نزاری نگر تا که بدانی که چیستیعنی اگر طالبی رهبرِ دانات بس
هوش مصنوعی: بدان که برای شناخت و درک بهتر، لازم است که به دنبال رهنمود و راهنمایی از افرادی باشی که آگاه و دانا هستند.