شمارهٔ ۶۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی دعوت به زندگی آزاد و رهایی از قید و بندهای عقل و سنت‌هاست. شاعر از لذت‌های دنیوی مانند نوشیدن شراب و خوشگذرانی صحبت می‌کند و به تقابل عشق حقیقی و عقل می‌پردازد. او به رندی و زندگی در لحظه تأکید می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که جامعه اغلب به ظاهر اهمیت می‌دهد، اما در باطن همه انسان‌ها یکسان‌اند. شاعر دعوت می‌کند که از حرص و طمع فاصله بگیریم و به لذت‌های واقعی و خوشی‌های زندگی بپردازیم. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که تفاوتی میان زاهد و خود ندارد، زیرا همه در یک واقعیت انسانی مشترک زندگی می‌کنند.
خوش است عالمِ رندان و صحبتِ او باشبیا دمی به علی رغمِ عاقلان خوش باش
هوش مصنوعی: دنیا و محیط رندان و دوستان آن لذتبخش است؛ بیایید لحظهای برخلاف عقلگرایان شاد باشیم و از این خوشیها بهرهمند شویم.
درون به کعبه فرست و برون به می کده آرنیاز می کن پنهان شراب می خور فاش
هوش مصنوعی: به درون خود توجه کن و در قلبت کعبهای بساز، اما در دنیای بیرون به میخانه برو. نیازهایت را به صورت مخفیانه بیان کن و در خفا از شراب لذت ببر.
ز آفتابِ قدح کور دیده بگریزدکز آفتاب تحاشی نکرد جز خفّاش
هوش مصنوعی: اگر بنگریم، تنها موجودی که از نور خورشید میگریزد، خفاش است، در حالی که دیگران در برابر نور تابستانی هرگز فرار نمیکنند و به استقبالش میروند.
چو ذوقِ باده ندانی ز مستیِ ام مخروشچو زخمِ عشق نخوردی جراحتم مخراش
هوش مصنوعی: اگر طعم شراب را نمیدانی، به حال منِ مست نگری و نالیدنی کن؛ چون زخم عشق را تجربه نکردهای، درد من را نیز نچشیدن.
نزولِ عشقِ حقیقی طمع مدار هنوزنکرده خانۀ دل خالی از خیالِ قماش
هوش مصنوعی: عشق واقعی به راحتی به دست نمیآید، پس انتظار نداشته باش که دل تو هنوز از خیال و رویاهای دیگر خالی شده باشد.
ملامتِ دگران می کنی به فتویِ عشقخطا چراست چو با عقل می رود کنکاش
هوش مصنوعی: تو چرا بر دیگران عیب میگیری وقتی که عشق تو را به اشتباهات خودت راهنما میشود؟ در حالی که با عقل خود میتوانی به جستجو و بررسی بپردازی.
اگر به عقلِ مجرّد کفایت است چو منبه عقل می روم آخر چه می کنی پرخاش
هوش مصنوعی: اگر عقل مجرد کافی است و من هم با عقل میروم، پس تو چرا اینقدر اعتراض میکنی؟
وگر زمام به دستِ ارادتِ دگری ستبرو به هرزه دلیلی ز عقل بر متراش
هوش مصنوعی: اگر امور تحت کنترل ارادهی دیگران است، پس به دنبال دلیلهای بیفایده و بیمعنی نرو و بیعقلی نکن.
ز رویِ صورت اگر بر نیفکنند نقابدرونِ پرده که داند چه می کند نقّاش
هوش مصنوعی: اگر از روی صورت پردهبرداری نکنند، هیچکس نمیداند نقاش درون پرده چه خلاقیتی دارد.
دمی به مجلسِ روحانیانِ راح پرستدلت قرار نگیرد ز حرصِ کسبِ معاش
هوش مصنوعی: لحظهای در جمع روحانیانی که راه راستی را دنبال می‌کنند، دل تو آرام نخواهد گرفت از نگرانی و ولع برای تامین معاش.
بهشتِ نقد و شرابِ طهور و ساقیِ حوربیار خاک و به رویِ صلاح و تقوا پاش
هوش مصنوعی: بهشت را با نوشیدنی پاک و خدمتگزار زیبایش به همراه بیاور، و بر زمین تقوا و درستی پاشید.
لبم چو پردۀ دل خشک شد ز بی آبیقدح به دستِ نزاری که داد کی کو کاش
هوش مصنوعی: لبم به خاطر نبود آب، مانند پردهای خشک شده است و من در دستم جامی دارم که نشانگر حال و روز ناامیدکنندهام است. کاش کسی میبود تا مرا در این وضعیت یاری کند.
اگر چو ظاهر باطن به خلق بنمایندکسی چه فرق کند زاهد از منِ قلّاش
هوش مصنوعی: اگر ظاهر و باطن یکسان باشد و مردم آن را ببینند، چه تفاوتی بین زاهد و شخصی که در افکارش بیتفاوت است وجود دارد؟