شمارهٔ ۶۷۳
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان اهمیت نهفته بودن و خود را از دیده‌ها دور نگه‌داشتن می‌پردازد. شاعر به ما می‌آموزد که نباید خود را در معرض قضاوت دیگران قرار داد و بهتر است درونیات خود را حفظ کنیم. او از ما می‌خواهد که چون صدف در دریای اسرار پنهان شویم و در مواقعی که لازم است، زیبایی‌های درون خود را به نمایش بگذاریم. همچنین تأکید دارد که به جای جلب توجه دیگران، باید برکیفیت واقعی خود تمرکز کنیم و از هیاهو و قضاوت‌های سطحی دوری گزینیم. در نهایت، شاعر با تشبیه خود به خار در دست به این نکته اشاره می‌کند که در دنیای پر از خطر و دشمنان، بهتر است احتیاط کنیم و خود را به دور از آفت‌ها نگه‌داریم.
دلا سر پوشِ خوانِ سّرِ او باشمکن تا او نگوید سرِّ او فاش
هوش مصنوعی: ای دل، رازهای او را در سینه نگهدار و فاش نکن، تا زمانی که خود او نخواهد آنها را بیان کند.
به چشمِ دوست رویِ دوست می بینهمه تن دیده شو بی دیده می باش
هوش مصنوعی: به چشم دوست، همه چیز را از نگاه و جلوه آن شخص ببین و خود را از دیدگاههای دیگران رها کن. در واقع، با چشم دل و بدون نگرانی از آنچه دیگران میبینند، به زیباییها و حقیقتها نگاه کن.
به چشمِ خود چه خواهی دید خود راخودی از پیشِ خود برداری ای کاش
هوش مصنوعی: اگر به چشمان خود نگاهی بیندازی، چه چیزی را میخواهی ببینی؟ ای کاش خودت را به خوبی بشناسی و از قید و بندهای پیشین خود رها شوی.
نهان شو چون صدف در بحرِ اسرار[گهی] می پوش گوهر گاه می پاش
هوش مصنوعی: پنهان شو مانند صدف در دریاهای رازها؛ گاهی جواهر خود را میپوشانی و گاهی آن را آشکار میکنی.
به دستی شمعِ اِلّا الله برافروزبه دیگر دست لا را دیده بخراش
هوش مصنوعی: شمعی را که تنها نشانه خداوند است با یک دست روشن کن و با دست دیگر گوشهای از راز را کشف کن.
درِ او می زنی از خود به در شوکسِ او باش و ایمن شو ز اوباش
هوش مصنوعی: به او نزدیک شو و از خودت فاصله بگیر. خودت را به او بسپار و از درگیری با افراد ناامن دوری کن.
نزاری طاقتِ نورِ خورت نیستبرو سر در گریبان کش چو خفّاش
هوش مصنوعی: تو توان تحمل نور خورشید را نداری، بنابراین بهتر است به درون خودت برگردی و مانند خفاش در تاریکی پنهان شوی.