شمارهٔ ۷۳۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف لذتی از می و عشق می‌پردازد که در عین حال به عمق و حقیقت زندگی نیز اشاره دارد. شاعر از ساقی می‌خواهد تا جام مروّقی به او بدهد و به این اشاره می کند که نوشیدن از صراحی احساسات او را خاموش کرده است. او بر این باور است که می و معشوق با یکدیگر هماهنگ هستند، اما برای کسانی که در جستجوی حقیقت و خلوص هستند، این لذت‌ها فقط سرگرمی است. در نهایت، شاعر نگران حال افسردگان است و به این نتیجه می‌رسد که بدون عشق و زیبایی، زندگی برای او خالی و بی‌معناست.
صراحی می زند بانگ اناالحقبیا ساقی بده جام مروق
هوش مصنوعی: شرابفروش ندا میدهد که من حقیقت را میگویم، بیا و به من بده جامی پر از شراب.
من از حلق صراحی می ننوشمبه وقت صبح تسبیح مصدّق
هوش مصنوعی: من در صبح به جای نوشیدن از لبهٔ جام شراب، به ذکر و یاد خدا مشغول هستم.
ببین بر چهره ی خوبان که از میعرق چون می زند بر گل معلق
هوش مصنوعی: به چهره زیبايیها نگاه کن که چگونه عرق میریزد، مانند مای که بر روی گل معلق است.
می و شاهد به غایت سازگار استولی با خاطر پاک محقّق
هوش مصنوعی: شراب و زیبایی با هم هماهنگ و سازگارند، اما تنها در صورتی که دل خالص و پاکی وجود داشته باشد.
حدیث عاشقان این است بی شکبرین هم عاقلان دارند صدّق
هوش مصنوعی: داستان عشق و عاشقی چیزی است که بیتردید عقلای قوم نیز آن را تصدیق میکنند.
مرا باری از این معنی به سر نیستبه پیش جمله می گوییم مطلّق
هوش مصنوعی: من به هیچوجه از این مفهوم آگاهی ندارم و به همین دلیل نمیتوانم به طور کامل در مورد آن صحبت کنم.
به مشتاقان می صافی حلال استدریغ افسردگان را آب خندق
هوش مصنوعی: نوشیدن شراب برای عاشقان مجاز و خوشایند است، اما برای افرادی که غمگین و ناامید هستند، حتی آب خندق هم قابل دسترس نیست.
نزاری کو که بی رخسار جانانندارد کار ما سامان و رونق
هوش مصنوعی: کسی که بیلطافت و زیبایی محبوبش زندگی میکند، هرگز نمیتواند جان و کارش را به سامان و رونق برساند.