شمارهٔ ۷۹۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر حالتی از آرامش و آزادی درونی است. شاعر در دنیای خیال خود نشسته و از نگرانی‌های خوب و بد دنیا برکنار است. او بر این باور است که در مقابل تحولات زندگی، ثابت و آرام است. از نام و ننگ و جنگ و صلح فارغ شده و خود را از قید و بندها رها کرده است. شاعر به نوعی نجات از ظلمت و مشکلات را در پیوستن به حقیقت و دوستی احساس می‌کند. او می‌کوشد به دیگران کمک کند، حتی اگر خود در درون احساس خستگی کند. عشق او را جذب می‌کند و او به تنهایی، در دنیای خیال خود خوشحال است.
در خیال آبادِ خود بنشسته امدر به رویِ نیک و بد بر بسته ام
هوش مصنوعی: در ذهن خود دنیایی سرشار از آرامش و خوشبختی ساختهام و اجازه نمیدهم که هیچ چیز خوب یا بدی وارد آن شود.
گو مدارِ چرخ هر چون خواه بادمن چو نقطه ثابت و آهسته ام
هوش مصنوعی: حرفهای چرخش زمان را مدار نکن، چرا که من همچون یک نقطه ثابت و آرام هستم.
فارغم از نام و ننگ و صلح و جنگهیچ دیگر نیست از خود رسته ام
هوش مصنوعی: من از نام و ننگ و صلح و جنگ بینیاز شدهام و دیگر هیچ چیز نیست که من را درگیر خود کند.
یافتم از چاهِ ظلمانی خلاصزان که در حبل المتین پیوسته ام
هوش مصنوعی: از چاه تاریکی رهایی یافتم، چون به ریسه محکم اعتقاد و ایمان دارم.
می نهم مرهم بسی مجروح راگرچه هم از خویشتن دل خسته ام
هوش مصنوعی: من به مجروحانِ زیادی تسکین میزنم، هرچند خودم نیز از درون دلگیر و آزردهام.
می کشد عشق از کنارم در میانگرچه از دستِ ملامت جسته ام
هوش مصنوعی: عشق مرا تحت فشار قرار میدهد و حتی اگر از سرزنشها و انتقادات رها شدهام، همچنان در کنارم وجود دارد.
با نزاری گرچه تنها خوش ترستدر خیال آبادِ خود بنشسته ام
هوش مصنوعی: اگرچه با نزاری تنها هستم، ولی در خیال خود بیشتر از هر جا دیگر آرامش دارم و احساس خوشی میکنم.