شمارهٔ ۸۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق خود نسبت به فراق و وصال معشوق می‌پردازد. او از درد و رنجی که ناشی از دوری است سخن می‌گوید و می‌گوید اگر دوباره بتواند به معشوق برسد، دیگر نمی‌خواهد به فراق فکر کند. شاعر به شدت تحت تأثیر خاطرات معشوق قرار دارد و اشک‌ریزی و عواطفش به شکل باران بر گل شقایق تجلی یافته است. او از بی‌تابی و تمایلش به نزدیکی با معشوق و هم‌نشینی با خیالش سخن می‌گوید. به طور کلی، شعر بیانگر عذاب‌های عاشقانه و آرزوهای شاعر برای رهایی از فراق و رسیدن به وصال است.
اگر وصال میسّر شود دگر بارمفراق بیش فریبم دهد نپندارم
هوش مصنوعی: اگر روزی دوباره به وصال محبوب برسم، دیگر فراق و جدایی مرا فریب نخواهد داد و فکر نمیکنم که دوباره برگردم به آن حال.
ز بس که خیلِ خیالت عذاب می داردهزار جهد کنم تا شبی به روز آرم
هوش مصنوعی: بهخاطر آنکه فکر و خیال تو بر من فشار میآورد، هر چقدر تلاش میکنم، نمیتوانم شب را به روز تبدیل کنم.
چو ژاله بر ورقِ سرخ گل شقایقِ اشکز ابرِ دیدۀ پرخون چنان فرو بارم
هوش مصنوعی: مثل قطرات باران که بر روی برگهای سرخ گل شقایق مینشیند، من نیز از دیدگان گریانم اشکهایم را مانند باران بر زمین میریزم.
که موج تا به گریبان برآید از دامنگر آستین زرهِ سیلِ دیده بردارم
هوش مصنوعی: اگر از دامن آستین زرهای را بردارم، موجی به گریبان میرسد و به اوج خواهد آمد.
چو با خیالش هم خانه می توانم بودرقیب گو به سرِ کویِ دوست مگذارم
هوش مصنوعی: وقتی میتوانم با خیال او زندگی کنم، رقبا را به یاد میآورم که در کوی دوست حاضر نمیشوم.
نمی رود نفسی چشم هاش از چشممکه بر ستارۀ بام است چشم بیدارم
هوش مصنوعی: چشمهایم همواره به چشمهای تو خیره است و مانند ستارهای که در آسمان شب میدرخشد، پرنور و باهوش است.
فغان ز دستِ ملامت گرانِ نا هموارکه سر ز خجلتِ این در کشیده هم وارم
هوش مصنوعی: آه از کسانی که با قضاوتهای ناعادلانه و نامناسبشان به من آسیب میزنند، در حالی که من به خاطر شرم و خجالت از این وضعیت در خود فرو رفتهام.
مگیر مدّتِ هجران نزاریا ز حیاتکه من عذابِ الیم از حیات نشمارم
هوش مصنوعی: مدت زمان فراق را از زندگیات کم نکن، زیرا من رنج عمیق و دردناک این جدایی را از زندگیام نمیشمارم.
اگر قضایِ فراقم امان نخواهد دادگواه باش که من زین حیات بیزارم
هوش مصنوعی: اگر سرنوشت ما را از هم جدا کند، بدان که من از این زندگی بیزارم.