شمارهٔ ۸۳۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و رنج‌های شاعر در طول سفرهایی است که تجربه کرده و حس تنهایی و ناامیدی ناشی از دوری از دوستان را به تصویر می‌کشد. او به جفای زمانه اشاره می‌کند و از ناتوانی خود در رسیدن به آرزوها سخن می‌گوید. شاعر احساس می‌کند که با وجود تلاش‌ها و سفرهایش، هنوز به آنچه می‌خواهد نرسیده و در عذاب هجران و جدایی مانده است. او از بی‌اعتمادی به بخت و سرنوشتش گله می‌کند و از اینکه زندگی‌اش به گونه‌ای رقم خورده که دیگر امیدی برای وصال نمی‌بیند، تنها به یاد دوستانش می‌نویسد. نهایتاً شاعر به سرنوشت تسلیم می‌شود و به دیگران توصیه می‌کند که از شکایت از روزگار پرهیز کنند، زیرا خود او نیز سال‌هاست که سختی‌ها را متحمل شده است.
ز بس مشقّت و محنت که در سفر بکشیدمبه جان رسیدم و در آرزوی دل نرسیدم
هوش مصنوعی: به خاطر سختی‌ها و دشواریهایی که در سفر تحمل کردهام، به شدت دچار خستگی و ناامیدی شدهام و به آرزوهایم هم نرسیدهام.
جهان بگشتم و بر کوی دوستان بگذشتمبه بخت و طالعِ خود کس ندیدم و نشنیدم
هوش مصنوعی: در سفرها و گشتوگذارهایم، به جایی که دوستانم بودند، سر زدم، اما متأسفانه به خاطر سرنوشت خودم، هیچکس را ندیدم و صدایی از کسی نشنیدم.
به داستان برم آن گه به دوستان بنویسمملامتی که کشیدم قیامتی که بدیدم
هوش مصنوعی: میخواهم داستانی را تعریف کنم و سپس برای دوستانم بنویسم دربارهی سختیهایی که متحمل شدم و مشکلاتی که تجربه کردم.
رواست گر بچکد خونِ جانم از رگِ دیدهچرا به تیغِ وداعش ز رویِ دوست بریدم
هوش مصنوعی: اگر خون جانم از چشمانم بریزد، چه اشکالی دارد؟ من به خاطر وداع با او، چهرهاش را با تیغ بریدم.
رسید آن چه رسید از جفایِ چرخ به رویمبسا که دست به دندانِ اعتبار گزیدم
هوش مصنوعی: آن چه بر من گذشت، ناشی از ناملایمات زندگی است. بارها با ناامیدی و دلسردی به فکر دست یازیدن به اعتبار و ارزشهای خود افتادم.
به اختیار مرا چون عَلَم نمود به عالمکسی که از همه عالم به اختیار گزیدم
هوش مصنوعی: مرا به عنوان پرچم و نماد خود انتخاب کرد و به همه جهان نشان داد، کسی که از میان تمام موجودات، او را به عنوان انتخاب خود برگزیدم.
نه مرغ در قفس الّا رهِ خلاص نجویدبه آرزو طلبم ره بدان قفس که پریدم
هوش مصنوعی: پرندهای که در قفس است، جز آرزوی آزادی به چیزی نمیاندیشد. من نیز به دنبال راهی هستم تا به آن قفس برگردم و از آنجا پرواز کنم.
ندانم ار برسد قدرِ جامِ وصل به دستمکنون که شربتِ قاتل ز جامِ هجر چشیدم
هوش مصنوعی: نمیدانم آیا روزی به من میرسد که جام وصال را در دست بگیرم، در حالی که اکنون طعم شربت کشنده جدایی را چشیدهام.
نزاریا به قدم استوار باش رها کنز روزگار شکایت مکن که جور کشیدم
هوش مصنوعی: زندگی را با قدمهایی محکم ادامه بده و از گذشته ناراحت نباش، چرا که من سختی‌ها را تحمل کردهام.