شمارهٔ ۸۷۱ - حکیم نزاری

نکرد با سر زلف تو هیچ کار دلمببرد در طلب وصل روزگار دلم

بر آتش است درونم چو کوره ی حدادچگونه بر سر آتش کند قرار دلم

در انتظار خلاصی ز تنگنای وجودبه گردِ سینه برآید هزار بار دلم

چنان که مادر مشفق عزیز فرزندیغمت به مهر گرفته ست در کنار دلم

چو نیست منزلش اندر خورِ نزول غمتبود ز روی خیال تو شرم سار دلم

کدام دل، ز کجا دل، که راست دل، کو دلکه از دو دیده برون کردی ای نگار دلم

چو قطره قطره برون شد ز دیده چون گویمز من مکابره بر بوده ای بیار دلم

گر اختیار دل از دست پیش ازین رفته ستکنون ز دست بشد هم چو اختیار دلم

چنان مکن که به حسرت فرو شود جانمکه بس به درد فرو شد به انتظار دلم

چه سود اگرچه بگویی بسی ز بعد وفاتکه از وفات نزاری بسوخت زار دلم