شمارهٔ ۸۷۴ - حکیم نزاری

بیا بیا صنما بیش از این مرنجانمدمی به لطف دلم ده که بس پریشانم

چو بلبل از غم عشق تو تا به کی نالمبه دیده چند کشم خارت ای گلستانم

دو زلف شست تو بر هم شکست پیوندمدو چشم مست تو پیدا بکرد پنهانم

غنیمت است به پیش لب تو جان دادنکه تا مگر به حدیثی ز لب دهی جانم

شبی که دست حمایل کنم به گردن توچو آفتاب درخشد مه از گریبانم

چو سودِ حاصل عمرم تویی که را طلبمچو اصلِ راحتِ رنجم تویی که را خوانم

شکسته ام ز تو باری ولی بحمداللهاگر شکسته وجودم درست پیمانم

گرم تمامت عالم به سر بگردانیز پیش حکم تو یک ذرّه سر نگردانم

به عزت از بنشانی کمینه مسکینمبه خدمت ار بپذیری مطیع فرمانم

همان نزاریِ مسکین ِ مُستمندِ تو امنه خود که تا ز تو دورم هزار چندانم