شمارهٔ ۸۸۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به وضعیت و احساسات فردی خود می‌پردازد و از حالاتی چون عشق، توبه و هویت صحبت می‌کند. او خود را مانند یک خراباتی می‌بیند که در جستجوی حقیقت و عشق است. بر این باور است که وجود واقعی او در عمق وجودش نهفته است. شاعر به تضاد بین خود و دوست اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هرچه در تلاش برای رها شدن از تنگناهاست، نمی‌تواند از محبت و دوستی دور شود. او حتی اگر به‌ظاهر از عشق دور شود، باز هم نمی‌تواند دل از محبوب بردارد. در نهایت، احساسات عمیقش نسبت به عشق و دوست را به تصویر می‌کشد و به نوعی از تقدیر عشق سخن می‌گوید.
عجب مدار خراباتیی چنین که منماگر به کوی خراباتیان بود وطنم
هوش مصنوعی: عجب ندان که من چنین آدمی هستم، اگر اینجا زادگاهم باشد که در محلهی خراباتیها زندگی میکنم.
کنشت و کعبه به فرمان روم خدا مکنادکه در ضمیر من آید که من به خویشتنم
هوش مصنوعی: کعبه و کنشت به دستور روم، برای من مهم نیست؛ تنها چیزی که برای من ارزش دارد، درونیات خودم و ارتباطم با خودم است.
خودی خود چو براندازم آن چه ماند اوستکه دوست هم چو وجودست و من چو پیرهنم
هوش مصنوعی: اگر خودم را بررسی کنم، تنها چیزی که باقی میماند، عشق است. دوست دقیقا مانند وجود است و من مانند یک پیراهن هستم.
ز پیر خرقه فرو مانده ام عجب که مرابه هرزه توبه چرا می دهد چو می شکنم
هوش مصنوعی: من از پیر و مرشد خود اندکی دور ماندهام و تعجب میکنم که چرا وقتی به گناه میپردازم، باز هم به من توصیه می‌کند که توبه کنم.
تفاوتی نکند دشمن ار به دفع نظردو دیده برکندم دل ز دوست برنکنم
هوش مصنوعی: اگر دشمن نظرش را به من بدوزد، فرقی نمیکند؛ من دل از دوستی جدا نخواهم کرد.
اگر به دست خودم می کشد به هر موییسری برآورد از ذوق تیغ دوست تنم
هوش مصنوعی: اگر خودم هم به دست خودم به هر سناریویی که دلم میخواهد برسم، از هیجان و شوقی که در اثر محبت دوست دارم، سرم در میآید.
و گر به خاک فرو گویدم نزاری کوهزار نعره برآرد که اینک از کفنم
هوش مصنوعی: اگر به خاک فرو بروم، نزاری نالهای هزاران بار برگزار می‌کند که اینک از کفنم پیداست.