شمارهٔ ۹۱۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و فراق است. شاعر با احساساتی عمیق از جدایی از یار قدیمش سخن می‌گوید و تألم و ناراحتی خود را در این باره بیان می‌کند. او به عذاب و رنجی که از دوری محبوبش می‌کشد، اشاره می‌کند و آرزو دارد که دوباره با او دیدار کند. شاعر از خستگی و ناامیدی ناشی از جدایی سخن می‌گوید و خواسته‌اش این است که محبوبش نگاهی به او بیندازد و با لطف و محبت نسبت به او رفتار کند. در نهایت، او از محبوب می‌خواهد که با وجود همه‌ی سختی‌ها و آزمایش‌ها، در کنار او باشد و از صبر و تحملش در برابر جفاهای عشق می‌گوید.
بقایِ عمرِ تو بادا گزینه یارِ قدیمکه ما ز هجرِ تو کردیم جان به حق تسلیم
هوش مصنوعی: امیدوارم عمرت به طول انجامد و همیشه با یار قدیمیات باشی، چرا که ما به خاطر دوری از تو جانمان را با اختیار تقدیم کردهایم.
وداعِ روزِ جدایی زهی قیامتِ نقدفراقِ یارِ گرامی زهی عذابِ الیم
هوش مصنوعی: روز جدایی از محبوب، همچون قیامتی دردناک است که فراق او عذابی بسیار سهمگین و رنجآور به همراه دارد.
نعوذ بالله اگر دشمنم به کام رسدکه کام رانیِ بدخواه غصّه‌ای‌ست عظیم
هوش مصنوعی: اگر خدای ناکرده دشمنم به چیزی که می‌خواهد برسد، این برای من ناراحتی بزرگی خواهد بود.
درین بلا که منم هم نی‌ام ز حق نومیدبسی رسند به امّیدِ دل ز موضعِ بیم
هوش مصنوعی: در این مصیبت که من با آن مواجه هستم، نه از رحمت حق ناامیدم و نه از امید دل به خاطر جایی که در آن هستم، ترسی دارم.
بیا که بر دلِ من کرده‌ای جهانِ فراخبه قیامت چو الف تنگ تر ز حلقه ی میم
هوش مصنوعی: بیا که تو با حضور خود، دل مرا از هر چیز دیگر بزرگ و روشن کرده‌ای، مثل اینکه در روز قیامت، این احساس را بیشتر از هر محدودیتی حس میکنم.
تو آن که رُخم زرد شد چو زر ز غمتدلم نگر که چنان است پاک با تو چو سیم
هوش مصنوعی: تو آن کسی هستی که وقتی از غم تو، رنگ صورتم زرد میشود، دل من را ببین که همچون نقره با تو پاک و خالص است.
ز رویِ لطف نظر بر منِ فقیر اندازمکن غرور مکن جانِ من به ناز و نعیم
هوش مصنوعی: از روی محبت به منِ بیچاره نگاه کن، مغرور نشو، ای جانم، به زیباییها و لذتها دلخوش نباش.
به امتحان نگریزد نزاری از تو بیاجفا بکن که تحمّل کند حریفِ سلیم
هوش مصنوعی: اگر به امتحان نگاه کنی، از تو میخواهم که به من ظلم کنی، زیرا تنها کسی که درست و صالح است میتواند چنین درد و ناملایمتی را تحمل کند.