شمارهٔ ۹۱۸
هوش مصنوعی: این متن شاعری است که به توصیف حال و هوای عاشقانه و خماری می‌پردازد. شاعر به شدت تحت تأثیر عشق و مستی قرار دارد و از دیوانگی و شوریدگی خود سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که در شهر عاشقان، هیچ فتنه‌ای وجود ندارد و هر روزه دل‌ها را به عشق و پرستش می‌پردازد. زاهدان و عقلانیت در نزد او مهم نیستند، زیرا او در دنیای عشق و مستی غرق است. شاعر تأکید می‌کند که از آغاز زندگی، مست عشق بوده و برای آن هر گونه محدودیتی را نادیده می‌گیرد. در نهایت، او به زیبایی سخنوری و فصاحت خود اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که آنچه درونی اوست فراتر از ظواهر و صورت‌هاست.
مست و لایعقل و دردی کش و خم پردازیمرند و شوریده و دیوانه و شاهد بازیم
هوش مصنوعی: ما در حال لذت بردن از زندگی هستیم، بیخبر از همه چیز و غرق در احساسات. ما آدمهای آزاد و سرکش هستیم، دیوانهوار به دنبال زیبایی و عشق میگردیم.
شهر بی‌فتنه نباشد زِچو ما شیفتگانکه بتی می‌شکنیم و دگری می‌سازیم
هوش مصنوعی: شهر بدون آشوب و درگیری نمیتواند وجود داشته باشد وقتی که ما افرادی هستیم که بتی را می‌شکنیم و دوباره بتی دیگر می‌سازیم.
زاهدان را به چه زادند و چه می‌پروردندتا به ایشان زِمیانِ دل و جان پردازیم
هوش مصنوعی: زاهدان را برای چه به دنیا آوردند و چگونه تربیت کردند که ما بتوانیم به عمق وجود و احساسات آنها بپردازیم؟
عقل زاید شد و مستغرقِ اوییم چنانکه دگر با خود و با عقل نمی‌پردازیم
هوش مصنوعی: عقل ما رشد کرده و چنان در آن غرق شدهایم که دیگر با خود و نیروی عقل درگیر نیستیم.
پدرم گفت که «هان! تا به کی از شیفتگی؟»گفتم «ای بابا! ما مستِ ابِد زآغازیم»
هوش مصنوعی: پدرم گفت: «هنوز هم باید به چه چیزی دل ببندی و شیفته باشی؟» من پاسخ دادم: «ای پدر! ما از آغاز همیشه غرق در عشق و مستی هستیم.»
گر چه از شیشه‌ی تقدیر چنان مستانیمسنگ در کارگهِ کوزه‌گران اندازیم
هوش مصنوعی: هرچند که ما در زندگی مانند میخواران مست و دیوانهایم، اما با این حال میتوانیم سنگی در کارگاه سازندگان کوزه پرتاب کنیم.
همچو طوطی به لطافت همه جان گفتاریمهمچو بلبل به فصاحت همه تَن آوازیم
هوش مصنوعی: ما مانند طوطی به نرمی و زیبایی صحبت میکنیم و مانند بلبل در بیان و آواز دادن ماهر هستیم.
صورت ما و معانیِ نزاری نی‌نیکه نزاری نشویم ار چو قلم بگدازیم
هوش مصنوعی: ظاهر ما و مفاهیم نازک و لطیف مانند نی هستند، که اگرچه ممکن است همچون یک قلم بسوزیم و ذوب شویم، اما از نازک بودن و لطافت خود نخواهیم کاست.