شمارهٔ ۹۳۱
هوش مصنوعی: این اشعار بیانگر عشق و شیدایی شاعر به دوست است. او از عبور از کوی دوست سخن می‌گوید و اینکه هرچند به صورت مردانه نمی‌روند، اما به عشق و دیوانگی خود ادامه می‌دهند. شاعر در جستجوی محبوب، گرفتار فتنه‌ها و وسوسه‌ها شده و حتی اگر بارها توبه کند، باز هم به محبتش پایبند است. او به توصیف حال و هوای عاشقانه‌اش می‌پردازد، از گم شدن در عشق و جستجوی زیبایی در ویرانه‌ها می‌گوید. در نهایت، در تقابل با مردم قرار می‌گیرد و به میخانه پناه می‌برد، جایی که می‌تواند از غم و ملال خود رها شود.
در کویِ دوست گر چه نه مردانه می‌رویمهر چون که هست واله و دیوانه می‌رویم
هوش مصنوعی: در محله دوست، هر چند با آرامش و به طور طبیعی نمیرویم، اما هر طور که باشد، با حالت عشق و شیدایی وارد می‌شویم.
شوریده‌ایم و شیفته بر زلف و خالِ اودر دامِ فتنه از پیِ آن دانه می‌رویم
هوش مصنوعی: ما دچار عشق و شیدایی او هستیم و به خاطر زلف و زیباییاش در دام یک فریب گرفتار شدهایم و مانند پروانهای به دنبال نوری میگردیم که ما را به سمت او جذب میکند.
در بحرِ عشق گر چه گران هم چو لنگریمتا آشنا نداند بیگانه می‌رویم
هوش مصنوعی: در دنیای عشق، حتی اگر به سختی حرکت کنیم و احساس سنگینی کنیم، تا زمانی که کسی که با ما آشنا نیست نتواند ما را بشناسد، به راه خود ادامه میدهیم.
روزی هزار بار اگر توبه می‌کنیمپیمان شکسته با سرِ پیمانه می‌رویم
هوش مصنوعی: هر روز هزار بار توبه میکنیم، اما همچنان با شکستن عهد و میکده می‌رویم.
یک پل نه در ممالکِ فقر و چو پیل مستدر ملکِ پادشاه ملوکانه می‌رویم
هوش مصنوعی: ما یک پل نمیسازیم در کشورهایی که فقیر هستند و مثل فیل مست در سرزمین پادشاهان با شکوه و عظمت قدم میزنیم.
باز از میانِ خلق کناری گرفته‌ایمدر جستجوی گنج به ویرانه می‌رویم
هوش مصنوعی: ما از جمعیت و مردم فاصله گرفتهایم و به دنبال گنجی ارزشمند به مکانهای خالی و خراب می‌رویم.
گه شمع جمع مجلس انسیم و گاه بازپر سوخته ز شوق چو پروانه می‌رویم
هوش مصنوعی: گاهی ما در جمع دوستان و محفلهای شاد و گرم هستیم و گاهی هم به خاطر عشق و شور و هیجان، مانند پروانهای که به شمع نزدیک میشود، به سمت چیزی می‌رویم که ما را به شدت جذب کرده است.
چون اقتدا به پیرِ خرابات کرده‌ایمبر جاده‌ی غرامت و شکرانه می‌رویم
هوش مصنوعی: ما وقتی به راهنمایی و رهبری یک انسان experienced در زندگی و لذتهای آن، به سفر و مسیر خود ادامه میدهیم، در واقع با امید و شکرگزاری در مسیر چالشها و تجربیات واقع شدهایم.
بر سنّتِ نزاری اگر بر ملالِ طبعدل تنگ می‌شویم به میخانه می‌رویم
هوش مصنوعی: وقتی که از رویههای معمول خسته می‌شویم و دلمان گرفته میشود، به جای غم و اندوه، به میخانه می‌رویم تا آرامش بگیریم.