شمارهٔ ۹۳۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به عشق و اشتیاق خود نسبت به معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او خود را بنده‌ی زیبایی و قامت معشوق می‌داند و ابراز می‌کند که هیچ چیزی خوشتر از این احساس نیست. شاعر به زیبایی معشوق و تاثیر آن بر قلبش اشاره کرده و آرزو دارد روزی با او ملاقات کند و از نزدیک زیبایی‌اش را تجربه کند. همچنین، او به امید داشتن این عشق و آرزوهایش می‌پردازد و بیان می‌کند که تفکراتش از عشق و زیبایی معشوقش پر شده است. در نهایت، او به تأثیر عمیق عشق بر وجودش اشاره می‌کند.
بیا تا کژ نشینم راست گویمغلامِ قامت چالاک اویم
هوش مصنوعی: بیا تا در کنار هم بنشینیم و من آنچه را که صحیح است برایت بگویم، زیرا من خدمتگزار کسی هستم که چهرهای خوش فرم و زیبا دارد.
بَروبالا از این خوشتر نباشدسخن در سرو دارم راست گویم
هوش مصنوعی: برو بالا، هیچ چیزی بالاتر از این خوشتر نیست. من درباره سرو صحبت میکنم و راست میگویم.
همه کس را نظر بر روی خوب استکه نی من فتنه‌ی روی نکویم
هوش مصنوعی: همهی انسانها به زیباییهای دیگران نگاه میکنند، اما من خودم در جاذبهی چهرهی زیبایم گرفتار شدهام.
اگر بازم ملاقاتی دهد دستبه کامِ‌دل علی رغم عدویم
هوش مصنوعی: اگر فرصتی دوباره پیش بیاید، به رغم دشمنیهایم، میتوانم از آن لذت ببرم.
مگر چشمم فتد روزی به چشمشمگر روزی رسد رویش به رویم
هوش مصنوعی: امیدوارم روزی به چهرهاش نگاه کنم و روزی هم برسد که او به من بنگرد.
بناگوش چو نسرینش ببوسمگریبانِ عرق چینش ببویم
هوش مصنوعی: به گلت میزنم و عطرش را استشمام میکنم.
به دامِ من درآید مرغ امّیدبه کامِ من برآید آرزویم
هوش مصنوعی: اگر مرغ امید به دام من بیفتد، آرزوهایم به نتیجه خواهند رسید و به خواستههایم میرسم.
چه سودا در سرم می‌گردد از دوستازین گِل چون نزاری سر بشوم
هوش مصنوعی: در ذهنم افکار و آرزوهایی از دوست میچرخد، که اگر از این خاک برویم، چه حالتی برایم خواهد داشت؟