شمارهٔ ۹۴۳ - حکیم نزاری

آرزومندم به روی دوستانجان و دل دارم به سوی دوستان

وای وای از اشتیاق یارکانآه آه از آرزوی دوستان

یاد آن شب ها که بودی تا به روزشوق ما بر های و هوی دوستان

دست ما و دامن خیل خیالروی ما و خاک کوی دوستان

ما ندانستیم شرط دوستیبرشکستیم از عدوی دوستان

عمر تاوان کرده ایم الّا هم آنکصرف شد در جست و جوی دوستان

از بهشت و حور و غلمان فارغیمراح می خواهیم و روی دوستان

عنبر و مشک و بهار و باغ ماخُلقِ یاران است و خوی دوستان

هم صبا جانِ نزاری را حیاتمی دهد هر شب به بوی دوستان