شمارهٔ ۹۶۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر دوگانگی و نارضایتی شاعر از وضعیت روحی و جسمی‌اش است. شاعر احساس می‌کند که جسمش در مکانی و دلش در مکانی دیگر است و قدرت رفتن ندارد. او به شدت دلبسته‌ی معشوقی است و در جستجوی کسی می‌باشد که بتواند رازهای او را درک کند. شاعر به عدم توانایی در تحمل جدایی و تنهایی اشاره می‌کند و از درد دل و عذاب ناشی از طعنه‌های مردم گله‌مند است. در نهایت، او به مبارزه و تلاش برای به دست آوردن عشق و امیدش می‌پردازد، و از ناامیدی‌اش در برابر مشکلات سخن می‌گوید.
تنم جایی و دل جایی ندارم زَهرهٔ گفتندلم آن جا و تن زاین جا ندارد قوت رفتن
هوش مصنوعی: تنم در یک جاست و دل و احساساتم در جایی دیگر. جرات بیان احساسم را دارم، اما حالم طوری است که نه میتوانم به آنجا بروم و نه میتوانم به راحتی از اینجا جدا شوم.
کسی کآشفته ی اویم ندانم با که بر گویمیکی محرم همی جویم که داند راز بنهفتن
هوش مصنوعی: کسی را که مدام به او فکر میکنم، نمیدانم با چه کسی صحبت کنم. به دنبال کسی هستم که رازهایم را بفهمد و بتواند به من کمک کند.
چو ماه از پرده شد پیدا تحمل کی کند شیداکه را باشد درین سودا مجال خوردن و خفتن
هوش مصنوعی: زمانی که ماه از پشت پرده نمایان میشود، عاشق شیدا چگونه میتواند تحمل کند؟ در این حال آیا کسی در این عشق مجال خوردن و خوابیدن دارد؟
که را آن زهره و یارا که گوید رحم کن یاراوگر او رد کند ما را که خواهد در پذیرفتن
هوش مصنوعی: کیست آن شخصی که به عزیز و محبوب خود بگوید رحم کن و اگر او درخواستش را نپذیرد، چه کسی میتواند او را وادار به قبول کند؟
شود از طعنه ی مردم امیدم گم مرادم گماگر ممکن شود انجم ازین طارم فرو رفتن
هوش مصنوعی: اگر مردم شایعه و طعنه بزنند، امیدم از بین میرود و هدفم نیز گم میشود. اگر ممکن باشد، دلم میخواهد از این بلندیها فرود بیایم.
اگر در بحر نفتادی صدف را سینه نگشادیچنینش دست کی دادی نزاری را گهر سفتن
هوش مصنوعی: اگر در دریا غرق نشوی و صدف را باز نکنی، چگونه میتوانی جواهر را به کسی به عنوان هدیه بدهی؟