شمارهٔ ۹۶۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و فدای جان خود به معشوق سخن می‌گوید. او آرزو دارد که در پای معشوق بیفتد و جانش را فدای او کند. شاعر به امید وصال معشوق زنده است و آرزو دارد روزی بتواند جانش را در راه او بدهد. او از احساسات آشفته‌اش صحبت می‌کند و از اینکه هیچ‌گاه آرامش ندارد، به شدت نگران است. در نهایت، شاعر به سختی‌های عشق و دل‌تنگی‌هایش اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که معشوق می‌تواند با یک لبخند یا دلداری، به او آرامش ببخشد.
ای آرزوی جانم در پای تو افتادنجان بر تو فدا کردن سر پیش تو بنهادن
هوش مصنوعی: ای آرزوی جانم، میخواهم به پای تو بیفتم، جانم را برای تو فدا کنم و سرم را در مقابل تو بگذارم.
بر بوی وصال تو جاوید شوم زندهگر دست دهد روزی در پای تو جان دادن
هوش مصنوعی: اگر روزی فرصتی پیش بیاید که در کنار تو باشم، با بوی محبوبیت تو همیشه زنده و جوان خواهم ماند، حتی اگر در این مسیر جان خود را فدای تو کنم.
گفتم مگرم روزی بنوازی و دریابیخود بخت نمی خواهد با کار من افتادن
هوش مصنوعی: گفتم شاید روزی به من محبت کنی و متوجه خودت شوی که شانس به تنهایی کافی نیست و باید با تلاش و کار کردن به دست آید.
هیچ از دل آشفته خوشنود نی ام هرگزتا کی به گران جانی پیش تو بر استادن
هوش مصنوعی: هرگز از دل پریشانم راضی نخواهم بود، تا وقتی که با سلامتی و سختی همراه تو بمانم.
ناید ز تو دلداری هم پیش من اولا ترگر سعی کنی شاید در باز فرستادن
هوش مصنوعی: اگر تو تلاشی داشته باشی، شاید بتوانی دلگرمی و آرامشی به من بدهی. در غیر این صورت، هیچ امیدی به بهبود وضعیت نیست.
بر گریه ی من خندی از غایت دل سوزیرسم است نزاری را خون از مژه بگشادن
هوش مصنوعی: تو از روی محبت و دلسوزی بر گریهی من میخندی، در حالی که این کار برای من نازکدل، همانند جاری شدن اشک از چشمانم است.