شمارهٔ ۹۷۳ - حکیم نزاری

مرا به فخر بود طوق فقر در گردنخطا بود به نعیم خسان طمع کردن

ز لحم خوک غذا ساختن بسی بهترکه جان و تن به طعام یتیم پروردن

به گلخن از پی نان ریزه راستی به از آنبه ظلم طاق و رواق از فلک برآوردن

ز بار فاقه تن آزده باش و دل خستهروا مدار کسی را زخود بیازردن

محاسب دگرانی به وقت داد و ستدحساب کن که چه خواهی برای خود بردن

بس است مظلمه ی بی گناه مورچه ایکجا بری به شتروار بار بر گردن

دل از حیات مجازی برآر از آن اندیشکه عاقبت به ضرورت ببایدت مردن

به آب توبه برآورنزاریا غسلیبشوی دست ز دردی که خشک شد در دَن

به می مناز که حلقت زمانه چون انگوربه دست حادثه ناگه بخواهد افشردن