شمارهٔ ۹۸۷
هوش مصنوعی: این شعر به نوعی ناله و درخواست عاشقانه است. شاعر از معشوق می‌خواهد که به یاد خدا باشد و نسبت به او مهربان‌تر باشد. او از معشوق می‌خواهد که دلش را شاد کند یا با نامه‌ای حالش را بهتر کند. شاعر در عین بی‌تابی و عاشقی به شرایط دردناک خود اشاره می‌کند و می‌خواهد که در دل معشوق جایی پیدا کند. اگرچه دردی در دل دارد، اما به امید رسیدن به وصال معشوق باقی مانده است و در نهایت خواسته‌اش این است که معشوق یا از او دوری کند یا قلبش را نرم‌تر کند.
آخر ای ظالم خدا را یاد کنبنده را بندِ غم آزاد کن
هوش مصنوعی: ای ظالم، یاد خدا را فراموش نکن، بگذار تا این بنده از غم و اندوه آزاد شود.
یا به مکتوبی روانم تازه‌داریا به پیغامی دلم را شاد کن
هوش مصنوعی: یا با نامه‌ای تازهام کن یا با پیغامی دلم را شاد کن.
گر چه با دست این سخن در گوشِ تواز دو زلفت حلقه‌ای برباد کن
هوش مصنوعی: هرچند که با دستانم این کلام را در گوش تو میگویم، اما زیبایی زلفهایت مرا به شدت تحت تأثیر قرار داده است.
آخرم روزی به شیرینی بپرسوآنگهم واله‌تر از فرهاد کن
هوش مصنوعی: در نهایت روزی از شیرینی و محبت کسی بپرس و آن روز باعث شو که بیشتر از همیشه عاشق و شیدا شوم.
با تو یاری گفته بود از راهِ‌عجزچاره‌ی این کُشته‌ی بی‌داد کن
هوش مصنوعی: گفته بودی که برای حل مشکل این دل شکسته و بیپناهم، از طریق ناتوانی باید یاری رسانی.
گفته[ای] من از کجا او از کجاهر که را دردی‌ست گو فریاد کن
هوش مصنوعی: هر کس که دردی دارد، باید فریاد بزند و از مشکلاتش بگوید. من و تو هردو از جایگاههای متفاوتی میآییم، اما مهم این است که درد را بیان کنیم.
یا طمع بگسل نزاری از وصالیا دلی از آهن و فولاد کن
هوش مصنوعی: ای یا از وصل دست بکش و طمع را کنار بگذار، یا اینکه دلی بساز که در برابر این همه درد و جدایی مقاوم باشد و آسیب نبیند.