شمارهٔ ۹۹۵
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از دل می‌خواهد که گزارشی از حال خود بدهد و به خداوند اعتماد کند. او اشاره می‌کند که زندگی به تنهایی هیچ لذتی ندارد و باید به دور از دوگانگی و تضادها، یک‌دستی و هماهنگی را دنبال کرد. شاعر از طبیعت و عشق می‌گوید و بر این باور است که برای رهایی از مشکلات، باید از خود عبور کرد و تلاش کرد. او از معانی بلندی چون یاری به دیگران و حضور فعالانه در زندگی یاد می‌کند و به این نکته تأکید دارد که باید خود را به خدا نزدیک کرد و در برابر مردان بزرگ سر فرود آورد. در نهایت، شاعر انسان را به سادگی و تواضع دعوت می‌کند و خواهان آرامش در کنار معانی مقدس است.
گر هیچ می‌توانی ای دل گزارشی کنبا حامیِ عنایت ما را سپارشی کن
هوش مصنوعی: اگر می‌توانی، ای دل، گزارشی بده و کمکی از جانب ما را به او بسپار.
تنها نشین ندارد از عمر هیچ لذتدر بار هر دو عالم ترتیب گردشی کن
هوش مصنوعی: زندگی به تنهایی هیچ لذتی ندارد، پس با تدبیر و ساماندهی، از تمام لحظات عمر خود بهرهبرداری کن و از زیباییهای دنیا استفاده کن.
مملو شده‌ست طبعت از لقمه‌ی مخالفاز ریزه‌ی محبت خود را جوارشی کن
هوش مصنوعی: طبیعت تو پر از خوراک ناپسند است، از تکههای محبت خودت برای ایجاد تغییر در خود استفاده کن.
خواهی که از من و ما یک ره خلاص‌یابیاز خویشتن برون آ جهدی و کوششی کن
هوش مصنوعی: اگر میخواهی از من و ما رها و آزاد شوی، باید تلاش کنی و کوشش نمایی تا خودت را از بند خود خارج کنی.
حامی کار ما شو یک‌باره یار ما شومیدان شده‌ست خالی برخیز چالشی کن
هوش مصنوعی: از تو میخواهیم که به کمک ما بیایی و یک‌باره یار و همپیمان ما شوی. اکنون زمان مناسب است و میدان خالی شده، پس برخیز و چالشی به وجود بیاور.
تیغ ظهور برکش آفاق کن مسلّمشاهانه لشکری کش مردانه جنبشی کن
هوش مصنوعی: به میدان بیاید و قدرت خود را به نمایش بگذارد؛ همانطور که یک شاه با شکوه لشکری را رهبری می‌کند، تو نیز با اراده و شهامت اقدام کن و حرکت کن.
یک رنگ شو نزاری در باز هر چه داریبر آستان مردان بنشین و پوزشی کن
هوش مصنوعی: به یک رنگ و حالتی پایدار درآ و هرچه که داری، با تواضع و احترام بر درگاه بزرگان قرار بده و از آنها عذرخواهی کن.
در کنجِ خویش ساکن بنشین و همچو مرداناز خاک کعبه فرشی وز سنگ بالشی کن
هوش مصنوعی: در گوشهی خود نشسته باش و مانند مردان، زمین را بهعنوان فرش و سنگ را بهعنوان بالش استفاده کن.