بخش ۲۲ - به مستی سواری مکن
هوش مصنوعی: این شعر به افرادی اشاره دارد که در موقعیت‌های نامناسب یا خطرناک قرار می‌گیرند و به آن‌ها توصیه می‌کند که از اقداماتی که فراتر از توانایی‌شان است پرهیز کنند. شاعر به این نکته تأکید دارد که وقتی کسی از نظر عقل یا قدرت توانایی کافی ندارد، باید از تلاش برای رسیدن به اهداف بزرگ و ناممکن (مانند پرواز) دوری کند. همچنین، اشاره می‌کند که تلاش‌های غیرمناسب ممکن است به ضرر شخص تمام شود. به‌طور کلی، شعر به عاقلانه بودن در اقدامات و شناخت محدودیت‌ها اشاره دارد.
به پایانِ مستی سواری مکنسبک‌ساری و بی‌قراری مکن
هوش مصنوعی: در انتهای خوشی و لذت، سبکسر و بیدقت نباش، و از حال و هوای خوب خود غافل نشو.
تو مفلوجی و بارگی باد پایاگر عقل داری نجنبی ز جای
هوش مصنوعی: تو در وضعیت ناتوانی هستی و چنان که پاهایت از حرکت بازمانده، اگر کمی عقل و درک داشته باشی، نباید بیجهت و بیفکری از جایت حرکت کنی.
چو نتوان همی بر زمین رفت راستتمنّای معراج کردن خطاست
هوش مصنوعی: اگر نمیتوانی به‌طور مستقیم به اهداف بلند و بزرگت دست یابی، پس آرزوی ترقی و رسیدن به عرش بالا برایت درست نیست.
سلیمان نِه‌ای بادبازی مکنچو دندانْ‌نداری گرازی مکن
هوش مصنوعی: سلیمان را در اینجا تشبیه کرده به شخصی که در مقام قدرت و نفوذ است، اما اگر خود را ناتوان احساس کند نباید ادای قدرت را درآورد. در واقع، اگر نمیتوانی چیزی را به درستی انجام دهی، بهتر است از آن پرهیز کنی و خودت را در آن موقعیت قرار ندهی.
نه نیرویِ بازو و نه زور پایمکن بر عنان ور کیب آزمای
هوش مصنوعی: نه به قدرت دست و نه به نیروی پا تکیه کن؛ اگر میخواهی زمانی را امتحان کنی، این کار را نکن.
حذر واجب است از کمیِت مدامکه هم بد رکاب است و هم بد لگام
هوش مصنوعی: باید از کسی که همیشه کمطاقت و ناتوان است، دوری کرد؛ زیرا او نه تنها همراه خوبی نخواهد بود، بلکه در هدایت و رهبری نیز ایراداتی دارد.