بخش ۴۰ - خلوت آباد حکیم
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف زندگی خود در تنهایی و دوری از جمع می‌پردازد. او از نشستن در گوشه‌ای آرام و نوشیدن شراب در اوقات مختلف صحبت می‌کند. با استفاده از شراب به ملالت‌های خود پایان می‌دهد و در عین حال به حکمت و آداب زندگی اشاره می‌کند. او از عادت‌های روزمره‌اش و لذت‌های اندک زندگی مانند غذا و شراب یاد می‌کند و نشان می‌دهد که در ساده‌ترین لحظات نیز می‌تواند خوشبختی را جستجو کند.
مرا هر چه با خویشتن بودمینه در مجلس انجمن بودمی
هوش مصنوعی: هرچه در درون خود داشتم و احساس میکردم، در جمع و محفل دیگران نمیتوانستم آن را بروز دهم.
به اوقات بودی ز ماءالعنبدو شیشه سه من راتبِ روز و شب
هوش مصنوعی: در زمانهای گذشته، دو شیشه شراب از انگور برای من به عنوان نوشیدنی روز و شب تهیه میشد.
درِ خلوت آباد در بستمیبه کنج خود آسوده بنشستمی
هوش مصنوعی: در دنیای خود، جایی آرام و محفوظ یافتهام و با خیال راحت در آن نشستهام.
به هر موسمی خانه‌ای داشتمحکیمانه پیمانه‌ای داشتم
هوش مصنوعی: در هر زمان و فصلی، من یک مکان برای زندگی داشتم و با درایت و حکمت از آنچه داشتم، بهرهمند بودم.
به دفع ملالت به رفع حجابروان کردنی کاسه‌ی پر شراب
هوش مصنوعی: برای از بین بردن ناراحتی و دلزدگی، باید پردهها را کنار زد و با نوشیدن شراب سرشار از لذت، روح را آزاد کرد.
فرو دادمی کاسه سرسیاهبه میعاد عادت به رسم و به راه
هوش مصنوعی: من به عادت همیشگی و طبق معمول، سرم را به کاسه مشکی مشروب سپردم.
درِ اشتها چون شدی باز، بازسبک کردمی لقمه‌ای چند گاز
هوش مصنوعی: وقتی درِ اشتها به روی من باز شد، احساس کردم که چند لقمه را راحتتر میتوانم بخورم.
به هر وقت می‌بود نفسِ حقیرز اندک غذا ریزه‌ای ناگزیر
هوش مصنوعی: انسان در هر شرایطی و در هر زمان، به اندک غذایی نیاز دارد و نمیتواند از آن صرفنظر کند، حتی اگر وضعیتش ضعیف و حقیر باشد.