شمارهٔ ۱۰۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق می‌پردازد. شاعر هشدار می‌دهد که آه‌ها و دردهایش می‌توانند دیگران را تحت تأثیر قرار دهند و بیان می‌کند که هر کسی که به زلف معشوق دل ببندد، در زنجیر درد و عشق او گرفتار خواهد شد. او همچنین از سرنوشت و تقدیر خود که از طرف خداوند رقم خورده، سخن می‌گوید و بر این باور است که غم دوری معشوق برایش عذاب‌آور است. در نهایت، شاعر از معشوق می‌خواهد که بر او ببخشاید و از تأخیر در عشقش انتقاد می‌کند.
حذر کن ز آهِ جهان‌گیرِ منکه ناگه خورد بر هدف تیرِ من
هوش مصنوعی: مواظب باش از صدای اندوه من که ناگهان به هدف من اصابت می‌کند.
نترسی که روزی به درد آورددلِ نازکت آهِ شب‌گیرِ من
هوش مصنوعی: نگران نباش که روزی دل نرم و حساس تو را درد بزند، من شبانه با حسرت و آه به یاد تو هستم.
منم آن که آهش لقب می‌نهندجهانی بسوزد ز تأثیرِ من
هوش مصنوعی: من آنکسی هستم که آه و نالهام را به عنوان نشانی از خود میشناسند؛ طوری که جهانی تحت تأثیر من به آتش میافتد.
ملامت مکن بر من از بی‌خودیکه ایزد چنین کرد تقدیرِ من
هوش مصنوعی: مرا سرزنش نکن به خاطر نابخودید؛ زیرا خداوند این گونه سرنوشت مرا رقم زده است.
دل هر که دیوانۀ زلفِ توستگرفتار باشد به زنجیرِ من
هوش مصنوعی: هر کسی که عاشق زیباییهای موهایت است، به طور حتم اسیر و گرفتار زنجیر محبت من خواهد شد.
مگر از تو باشد قبولیّتیوگرنه محال است تدبیرِ من
هوش مصنوعی: جز این نیست که اگر قبول تو نباشد، تدبیر و برنامهریزی من بیفایده است.
نه آخر نزاریِ زار تو‌امببخشای بر نالۀ زیرِ من
هوش مصنوعی: من نه کسی هستم که به خاطر نگرانیهای تو به زاری بیفتم، پس بر گله و نالههای پنهان من ببخشای.
عذابی شدیدست هجران‌ِ توخطایی عظیم است تأخیرِ من
هوش مصنوعی: فراق تو عذابی بسیار سخت است و تأخیر در بازگشت به تو گناهی بزرگ به شمار میآید.