شمارهٔ ۱۰۰۸ - حکیم نزاری

مرا که دوست تو باشی نترسم از دشمناگر جهان به سرآید من و تو و تو و من

من و تو شرک بود آن تویی نه من غلطمز رویِ لطف بپوشی برین خطا دامن

بکش مرا تو بمان تا من از میان برومبه خونِ من نه دیت بر تو واجب و نه ثمن

به منزلی که تو باشی مرا چه راهِ نزولکه در مقامِ ملایک نگنجد آهرمن

محبتّی که ز تو در درون سینۀ ماستنگنجد از رهِ انصاف در زمین و زمن

به عهدِ حسنِ تو شد اهلِ راز را معلومکه هر که جز تو پرستید لات بود و وَثَن

بهارِ عمر چو بگذشت و روزگارِ نشاطچنان بود که به هنگامِ برگ‌ریز چمن

نزاریا چه کنی چاره نیست جز تسلیمچو سیل بر بُنه افتاد و برق در خرمن

مرا برفت به غرب ز دست دامنِ دلکنار ارمن و گُرجم چه گُرج و چه ارمن